Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

AFSCHEID

Het is 6.30 uur.
Ik doe mijn ogen open en het is het eerste waar ik aan denk.
Vandaag gaat het gebeuren.
Een zwaar gevoel.

Ik zie hoe de zon langs de gordijnen van de slaapkamer naar binnen schijnt.
‘Het is in elk geval een zonnige dag’, denk ik. ‘Misschien maakt dat het straks iets minder treurig.’

Gisteravond heb ik nog afscheid van hem genomen. Het was donker en stil op straat, maar ik keek toch even om me heen en toen zei ik het: ‘Dank je wel. En sorry. Het kan niet anders.’ Ik keek naar hem met zijn grote, wijd open armen. Dat beeld zal ik het meeste missen. Het was altijd het eerste wat je zag als je de straat in reed en voor het huis stopte. Twee open armen die je verwelkomden.

Ik zucht en draai me nog een keer om en blijkbaar zak ik nog even weg, want het eerstvolgende wat ik hoor is Het. Een kettingzaag. Met dwars daardoorheen het harde ruisen en daarna zelfs kletteren van regen. Het klinkt afschuwelijk, allebei. Het bruut gieren van die zaag en het eindeloze stromen van die regen. En ik voel het. Ik voel het in mijn buik, dat zagen. Ik wilde dat ik het niet voelde, maar ik voel het wel.

In 3 uur tijd is de slachting voltooid.
Een vrachtwagen haalt de enorme stronken op en de takken zijn gehakseld afgevoerd.
Wat rest is een gat.
Een gat in de lucht.
“Lekker veel licht in huis”, zegt de pipo als hij thuiskomt uit school.
Ik probeer het vele licht in huis ook lekker te vinden.
“Hebben ze de boom eigenlijk verdoofd?”, vraagt het patatje zich af.
En daar is de pijn in mijn buik weer.

Het was een moeilijke dag.
En dat bleef het.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment