Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET MYSTERIE ROND DE NIET-JEANET

Ik loop op straat en zie tegenover me een stel aan komen lopen.
‘Hé!’, denk ik. ‘Is dat niet...’
Ik moet even denken wie die vrouw ook alweer is. Iets met vroeger. Iets met werk. O ja, ik weet het weer: ze heet iets van Jeanet of zo en ze werkte ooit bij een vormgeefstudio waar het blad werd gemaakt waar ik toen voor werkte. Toch?

Op dat moment herkent ‘de-Jeanet-van-de-vormgeefstudio’ mij ook. Ik voel haar blik op mij gevestigd en ik zie haar denken. We naderen elkaar. Ik lach, als om haar te bevestigen in haar gedachten.
“Ja!”, roep ik.
Ik aarzel wel een beetje. Jeanet had volgens mij smallere schouders en een smaller gezicht ook. Hoe kan dat?
“Wij kennen elkaar, toch...?”, zegt de ‘de-Jeanet-van-de-vormgeefstudio’.
“Nou ja”, zeg ik toch wat twijfelend.
Ik hoor dat deze Jeanet een zachte g heeft. Dat had die van de vormgeefstudio niet. Er kloppen teveel dingen niet.
“Ik dacht het even...”, zeg ik, bijna excuserend. “Ik dacht dat we ooit samen gewerkt hadden, in Vormgeefstudio Hendrikx.”
De Jeanet schudt haar hoofd en nu weet ik heel zeker dat ze het niet is. Ze lijkt op Jeanet, maar ze is het niet.
“Maar jij hebt toch ook een dochter die op voetbal zit?”, zegt de niet-Jeanet stellig.
“Nee”, zeg ik. “Ik heb geen dochter. Laat staan dat ze op voetbal zit.”
We lachen.
Het zou een leuke lach zijn als we elkaar zouden herkennen. Maar nu, in deze situatie, is het een lach vol verwarring.
“Dus je staat nooit langs het voetbalveld”, checkt de niet-Jeanet nog maar eens.
“Nee, nooit”, zeg ik. “Ik zie nu ook dat je niet bent wie ik dacht dat je was.”
“Nee”, zegt de niet-Jeanet. “Maar wel raar dan dat we allebei...”
Er valt een stilte van een paar tellen.
Hersens ratelen, maar er komt niks zinnigs uit.
Dan besluit ik deze verwarrende situatie te beeïndigen.
“Nou ja, we kennen elkaar dus niet”, zeg ik. “Maakt niet uit. Tot ziens”, ik zet mezelf weer in beweging.
“Gek dit”, hoor ik de niet-Jeanet nog zeggen.
“Dag!”, zeg ik.
“Dag”, zegt de niet-Jeanet.
“Dag”, zegt ook haar man.

Ik loop door, maar de twijfel komt toch weer omhoog. Is ze misschien door de jaren heen heel erg veranderd? Dat kan. Maar dan zou ze toch nog wel weten dat ze in een vormgeefstudio heeft gewerkt... Zonder erbij na te denken kijk ik nog 1 keer om. En ik zie dat de niet-Jeanet op hetzelfde moment precies hetzelfde doet.
Een groot vraagteken hangt tussen ons in.
We zwaaien een beetje onhandig.
Dan scheiden onze wegen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments