Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EXTREMELY LOUD & INCREDIBLY CLOSE

“Welke film is dit?”, vragen de pipo en ik als we 's avonds thuiskomen van een feestje.
“Extremely Loud and Incredibly Close”, zegt A.
Het is niet eens de vraag of we mee gaan kijken.
We worden erin gezogen.

De hoofdrolspeler, het jongetje Oscar, heeft Asperger. We zien hem door New York rennen met een tamboerijn in zijn hand.
“Waarom?”, vraagt de pipo.
“Dat geluid maakt hem rustig”, zegt A.
“Gaat dit over...”, vraagt de pipo.
“Ja”, zegt A.
“Heeft dat jongetje het erger of minder erg”, vraagt de pipo.
“Misschien iets erger”, antwoordt A.

De vergelijking die hij maakt is die met het patatje, dat ook autistisch is.
En voor wie de wereld ook nog vaak extremely loud en incredibly close lijkt te zijn.

“Ik heb het boek gelezen”, zeg ik. “Toen wisten we het net.”
“Is het erg?”, vraagt de pipo.
Eigenlijk wil hij weten of hij dit gaat trekken, deze vergelijking met zijn broertje over wie hij altijd bezorgd is en dat ook altijd zal blijven.
“Aan het eind is het even heel moeilijk”, zeg ik. “Maar het boek liep wel goed af.”
Het is even stil.
We zien hoe Oscar door New York trekt, op zoek naar alle mensen met de naam Black, of eigenlijk: op zoek naar een aanwijzing van zijn vader, die is overleden tijdens 9/11.
“Dit zou hij nooit doen”, zegt de pipo.
“Nee”, zeggen A. en ik.
Even later zien we Oscars enorme precisie in zijn speurtocht.
“Ja, hij is ook heel precies!”, herkent de pipo. “Als ik zeg: ‘Het is kwart over’ en hij kijkt op zijn horloge, dan zegt hij: ‘Nee hoor, het is 14 minuten over.’”

We zien hoe Oscar niet in het openbaar vervoer durft.
“O, dat durft hij wel”, zegt de pipo met enige opluchting.
Ik zeg niks, maar zie nog voor me hoe we hoe we een trein moesten laten lopen omdat het patatje in paniek was geraakt van het geluid van de remmen. Gillend lag hij op de grond. Dat is zo’n vier jaar geleden en het patatje heeft zijn angst voor dat geluid inmiddels overwonnen. Maar ik weet dat een nieuw geluid ook weer nieuwe paniek kan brengen.

Dan zien we hoe Oscar zijn opa confronteert met de laatste voicemail-berichten van zijn vader vanuit de Twin Towers. En hoe hij daarmee doorgaat, ook als zijn opa het niet meer verdraagt.
“Waarom doet hij dat!”, roept de pipo uit.
“Geen empathie”, zegt A.
“Heeft hij dat wel?”, vraagt de pipo voorzichtig.
“Vast wel iets. Maar we weten het nog niet zeker”, zeggen we eerlijk.

Het eind is inderdaad even moeilijk, maar ook de film eindigt goed.
Ik loop met de pipo mee naar boven en we kijken bij het slapende patatje.
“Het is gek”, zegt de pipo. “Ik ben zo aan hem gewend dat ik hem normaal vind. Maar toch is hij anders.”
Ik knik.
We blijven nog even staan en lijken ons niet los te kunnen maken van dat heerlijke patatje dat daar lekker ligt te snurken.
Extremely Loud and Incredibly Close.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments