Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IK MOET NAAR TIEL

Ik heb les gegeven.
En ik weet niet of het goed genoeg was, die les.
Ik ben onderweg naar huis, als ik ineens heel erg de bevestiging wil dat het wel goed genoeg was.

Ik stop bij een parkeerplaats met een telefooncel. Ik wil naar huis bellen. Er staat op dat je er 9 euro in moet gooien, maar als ik dat doe, krijg ik alleen mijn eigen voicemailberichten te horen. Gefrustreerd hang ik op en besluit weer op weg te gaan naar huis. Ik rij de parkeerplaats af en zie ineens aan de borden dat ik richting Tiel word geleid.
Tiel?
Ik wil helemaal niet naar Tiel.
Ik besluit eerder af te slaan, op zoek naar een weg richting Utrecht, of Amersfoort. Alleen blijk ik dan ineens tegen het verkeer in te rijden! Men toetert en flitst met de lichten en ik word gedwongen om te keren. Dus, nu ben ik dus noodgedwongen toch op weg naar Tiel.

Ik schrik wakker.
Waarom moet ik nou naar Tiel?, vraag ik me af.
Tiel staat voor mij voor Jomanda. En met Jomanda heb ik altijd moeite gehad, omdat ik vind dat ze het imago van de mediumbranche geen goed heeft gedaan. Ik denk dat die branche veel meer gebaat is bij ‘normalisering’ en dus niet bij shows met liedjes in een rare blauwe jurk.

Ik keek wel altijd gefascineerd naar haar geloof in eigen kunnen. En haar schijnbaar 100% vertrouwen in de spirituele wereld. Precies die 2 dingen heb ik nu even niet. Het ‘hart-ding van A.’ en nog wat gebeurtenissen, ze hebben me aan het wankelen gebracht. In mezelf en in mijn vertrouwen in het grote geheel. Ik weet dingen even niet meer zo zeker. Ik twijfel. ‘Maar’ zeg ik tegen mezelf. ‘Beter dat dan met grote stelligheid iets verkondigen wat later helemaal niet blijkt te kloppen, toch?’ Geloven is een kwetsbaar iets. Niet geloven is veel makkelijker.

De rest van de nacht lig ik wakker. De droom lijkt onschuldig, maar hij hakt erin. Ik voel dat me er iets in verteld wordt en dat ik daarnaar moet luisteren. Ik moet naar Tiel!
Als ik ben opgestaan, besluit ik te gaan hardlopen om mijn hoofd helder te maken. Er staan namelijk 4 consulten gepland en in deze conditie wordt dat niks.
De hei trekt en dan met name 1 bankje. Ik ga erop zitten, luister naar de vogels, sluit mijn ogen en vraag het aan ‘de jongens van de andere kant’: "Als jullie bestaan, vertel me dan: wat moet ik in Tiel?"
Het antwoord voelt heel helder: ‘Geloof in jezelf terugvinden en geloof in ons. Juist nu. Zonder wantrouwen, zonder obstakels.’
"En zonder blauwe jurk?", vraag ik
Ja, het mag ook zonder blauwe jurk.

En ineens wist ik dan toch weer iets zeker.
Ik moet niet twijfelen.
Ik moet gewoon naar Tiel.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment