Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HOE GA IK DIT DOEN

‘Hoe ga ik dit doen vanavond?’, zeg ik.
Het blijft stil in de kamer.
De klok tikt.
In mijn hoofd echoot de vraag na: hoe ga ik dit doen.

Vanavond, om 20.00 uur om precies te zijn, komen er 40 mensen naar een zaaltje voor een ‘portie positieve energie.’ Althans, dat heb ik ze beloofd. Het moet een demonstratie van mediumschap en healing worden waarin we de gasten even een flinke oppepper geven in deze sombere tijden. Alleen het punt is: de gastvrouw (moi) zit in een enorme dip. Het incident met het mailtje van de ‘vriendin’ heeft er flink ingehakt. En de dag erna verliepen opnames van een tv-ploeg tijdens een medium-oefenavond totaal niet zoals gehoopt, waardoor ik de hele nacht wakker heb gelegen, wat er weer voor heeft gezorgd dat het virus dat al weken sluimerend in mij aanwezig was, nu de macht heeft gegrepen waardoor ik me op dit moment compleet beroerd voel.
Dat wat ik vanavond aan anderen moet geven, heb ik eigenlijk zelf nodig.

Om 18.30 kom ik aan bij het zaaltje. Ik heb het ‘s middags al klaargemaakt, met bloemen en kaarsen. Het ziet er prima uit, maar ik voel het niet.
Dan gaat de deur open en de healers komen binnen.
“Hallo!”, roepen ze uitgelaten.
Ze stralen echt en ze hebben er zin in.
Ook collega I. arriveert.
“Dag lieverd, hier kijk ik al de hele week naar uit!”, zegt ze.

Ik besluit om de anderen niet aan te steken met mijn chagrijn. Eigenlijk hoop ik eerder dat zij mij aansteken met hun vrolijkheid. Ik stel voor om, voordat we beginnen, even samen te gaan zitten om ‘af te stemmen’. Vorige keer hadden we daar geen tijd voor en dat vond ik een gemis. Je werkt toch nauw samen op zo’n avond.

We gaan zitten en we sluiten onze ogen. Iedereen gaat even met zijn aandacht naar binnen. En dan gebeurt er iets raars. Ik voel dat ik word aangeraakt door... ja, door wat? Ik open mijn ogen om te zien of het een van de anderen is, maar iedereen zit gewoon op zijn plek. Als ik mijn ogen weer sluit, is het gevoel er weer. Het is een heel warm gevoel van troost en steun. Even denk ik dat het ‘van boven’ komt, maar dat voelt anders. Nee, dit komt komt vanuit de groep! Zij sturen mij, zonder dat ze zich ervan bewust zijn, precies dat wat ik nu nodig heb: troost en steun.

Na een paar minuten opent iedereen weer de ogen, precies tegelijk.
We spreken onze intentie uit om er een topavond van te maken en nemen onze plekken in.

Het wordt een topavond.
Voor iedereen.
Maar toch vooral het meest voor mij.
De vraag: hoe ga ik dit doen, kreeg het volgende antwoord:
met de hulp van de rest.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments