Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

STILSTAAN

We lopen, in een soort van stoet, naar een middelbare school.
Het is Open Dag en we gaan kijken.
De pipo en ik.

Ineens staat de pipo stil.
“Wat is er?”, vraag ik.
“Dit is raar!”, roept de pipo uit.
“Wat is raar?”, vraag ik. ”Ben je iets kwijt?”
“Nee!”, zegt de pipo. “Ik bedoel dit, wat er nu gaat gebeuren.”
Hij gebaart iets om zich heen. “Dat we gaan kijken op een middelbare school. Dat alles gaat veranderen in mijn leven!”
“O”, zegt ik verrast.
Ik was al een tijdje bezig met die aanstaande verandering. Ik had er ook al wat traantjes over weggepinkt. Over het verlaten van het veilige nest van de lagere school en de nieuwe fase die we ingaan en die zo anders zal zijn. Maar zo zie je maar weer dat kinderen meer leven in het nu. En nu is duidelijk het moment dat de pipo beseft dat dit een belangrijk moment is.

We staan nog steeds stil. Mensen passeren ons en ik voel dat we een beetje in de weg staan, maar de pipo lijkt nog niet klaar te zijn om verder te lopen.
“Kom, we gaan even aan de kant”, zeg ik.
Terwijl iedereen langs ons trekt, kijk ik naar de pipo. Die is verwikkeld in een mix van gedachten en emoties.
“Ik voel het ook echt”, zegt hij dan. “Ik voel spanning in mijn buik en blijheid. Maar ook dat ik ga veranderen. Echt heel gek dit...”
Het is even stil.
“Goed dat je het zo bewust doet”, zeg ik.
“Ja”, zegt de pipo.
Dan kijkt hij me aan. Zijn blik is rustig. Volwassen bijna.
“Het gaat wel weer”, zegt hij. “Ik moest gewoon even...”

We voegen weer in in de massa en vervolgen onze weg naar de middelbare school.
Er komt geen vervolg op zijn laatste zin.
Maar dat hoeft ook niet, want het is duidelijk.
Hij moest er gewoon even bij stilstaan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments