Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN HALF JAAR LATER

“Als ik dood ben, dan krijg je 1 meter verdriet waar je doorheen moet”, zei mijn vader.
En toen moest hij weer ademhalen.
Eigenlijk was die zin ook veel te lang geweest.
Hij moest er echt even van bijkomen.

Terwijl hij dat deed, knikte hij met zijn hoofd richting het patatje, die verderop in de kamer zat. Met zijn handen meette hij eerst de lengte van zijn schoollineaal: 30 cm. En toen nog een. En toen nog een. En toen was zijn maximale spanwijdte ook wel zo’n beetje bereikt.
“Voor hem wordt het veel moeilijker”, zei mijn vader.
De gordijnen voor de tuindeuren wiegden zachtjes naar binnen en weer naar buiten.

Een meter verdriet.
Ik vond het een mooi beeld.
Ook een typisch beeld van mijn vader die altijd dacht in termen van hout en bouwen en van gereedschap en meters.
En het vertelde iets over de meters verdriet waar hij doorheen was gegaan.

“Ik zou er niet te lang over doen...”
Ademhalen.
“... over die meter”
Ademhalen.
“... als ik jou was", zei mijn vader.

Een paar dagen later was hij dood.

Vandaag is dat precies een half jaar geleden.
Vandaar dat ik weer moest denken aan die meter verdriet. Ben ik daar al doorheen? Op de schouw heb ik een hoekje voor hem gemaakt met foto’s en voorwerpen die bij hem horen. Vaak steek ik er 1 of 2 kaarsen bij aan en eigenlijk geeft me dat altijd een heel blij gevoel. Volgens mij betekent dat: ja, je bent er doorheen.

Even schrok ik ervan. Is dat niet raar? Betekent het dat het me niet kan schelen dat hij er niet meer is? Maar dat is het niet.
Ik heb gewoon goed naar mijn vader geluisterd.
En niet te lang gedaan over die ene meter verdriet.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments