Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZIJN KAMER

Het is toch weer even slikken als ik aanbel bij Hospice Kajan.
Beelden van afgelopen zomer schieten langs.
Toen bloeiden de hortensia’s.
En geurden de rozen.

Nu regent het.
Er staat een kaars bij de deur.
“Welkom”, zegt de vrijwilligster die de deur open doet.

We komen de hal in. Mijn ogen gaan meteen naar links. Want achter die glazen deur, daar is zijn kamer.
En ik weet.
Natuurlijk weet ik.
Maar voor mij is het zijn kamer en ik wil daar naartoe. Ik wil erin. Ik wil de openslaande deuren zien en de wiegende gordijnen. En ik wil hem zien in dat bed en ik wil hem grapjes horen maken.
“De kapstok is vol”, stelt de vrijwilligster vast. Ze zucht even. “Dan moet u hem maar over de trap leggen”, zegt ze.
Ze opent de glazen deur.
Mijn hart juicht.
'We gaan naar zijn kamer! We gaan naar zijn kamer!'
We gaan natuurlijk helemaal niet naar zijn kamer, maar we komen wel vlakbij zijn kamer. En dat is al goed. Dat is al helemaal goed.
“Legt u hem daar maar neer”, zegt de vrijwilligster.
Ik leg mijn jas neer op de trap.
De vrouw loopt voor mij uit naar de ruimte waar de herdenkingsbijeenkomst gehouden zal worden. Snel aai ik even met mijn hand over de deur.
Van zijn kamer.
En ik glimlach.
'Dag pap.'
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments