Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DRIE JAAR

Door het raam van de slaapzaal van het ziekenhuis, zag ik hoe het licht werd. Ik had de hele nacht niet geslapen. Geen spier, geen vezel, geen hersencel was in staat geweest om te ontspannen na alles wat er was gebeurd die nacht. Ik wachtte op de dag.
Het zag dat het een warme, maar bewolkte dag zou worden. Zo’n dikke wollen-deken-dag. Dat vond ik wel mooi, voor deze eerste dag van de rest van mijn leven.

Toen stapte ik, ondanks de stekende pijn, het bed uit om naar hem toe te gaan. Ik was ‘s nachts ook al twee keer bij hem geweest. Ik kon niet anders. Het voelde niet goed om niet bij hem te zijn. Maar de tweede keer was ik flauwgevallen in een van de donkere gangen en daarna hadden de zusters mij verboden om nog een keer mijn bed uit te komen voordat het licht was. Maar goed, nu was het licht, dus nou mocht het.

Toen ik bij hem kwam, was een zuster net bezig hem te verschonen. “Hij heeft hoofdpijn en hij is misselijk”, zei ze. “Waarschijnlijk van de vacuümpomp. En ga jij eens even zitten, voordat je weer tegen de vlakte gaat.” Ik zakte in een stoel en de zuster legde hem in mijn armen. Daar lag hij, mijn zieke mannetje, gedrukt tegen mijn zere lijf. Zonder iets te zeggen, troostten we elkaar. En alles was goed.

(Vandaag precies drie jaar geleden.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments