Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET MYSTERIE VOND WEER PLAATS

Als kind zag ik altijd op tegen kerstmis.
De aanwezige spanningen in het gezin liepen dan vaak nog hoger op en kwamen altijd wel ergens tot een uitbarsting. Het was niet gezellig.
Eerder eng.

Ik maakte me los van thuis.
Ik brak zelfs met mijn moeder.
En er volgde een proces van jaren waarin ik op zoek moest naar wie ik was en wat ik wilde. Langzaam maar zeker creëerde ik een leven waarin ik me gelukkig kon voelen en zo ontdekte ik ook hoe ik kerst kon vieren op een voor mij prettige manier. Daarin komt niet veel vroeger terug, op één element na: het bakken van een kerstbrood.

Als kind maakte ik altijd een kerstbrood met mijn moeder. Het recept kwam uit een oud kookboek dat opengeslagen op tafel lag, vol vlekken op die betreffende bladzijdes van melk en boter en losgeklopt ei van voorgaande jaren.
Ik mocht de bloem afwegen, terwijl mijn moeder het gist vermengde met lauwe melk. Het gist, zo vond ik, dat was het mysterie. Het gist ging het brood laten rijzen, bracht het tot leven. Daarom mocht de melk ook niet te warm zijn, want dan ging het gist dood.
Als het gist was opgelost, volgde een belangrijk moment. In het midden van de bloem maakte ik, met de rug van een houten pollepel, een kuiltje. Daar goot mijn moeder met een dun straaltje het lauwe gistmengsel in en ik mocht roeren.
“Voorzichtig”, zei mijn moeder dan altijd.
Ik roerde voorzichtig. Het kuiltje werd een meertje en het meertje werd groter en groter en langzaam vermengden zich gist en bloem en veranderden in een mengsel. Dat kneedden we vervolgens tot een grote bol lauw en levend deeg. Het deeg werd bedekt met een laag plastic en daaroverheen een schone theedoek en mocht daarna rijzen op een warme plek. Na anderhalf uur was de bol wel twee keer zo groot.
Het mysterie had weer plaatsgevonden.

Jaren geleden heb ik, tot mijn grote geluk, het kerstbroodrecept teruggevonden in een ander kookboek. Sindsdien maak ik het weer, ieder jaar, de dag voor kerst. En dat was het dus vandaag.

Ik woog de bloem af.
Ik vermengde het gist met de lauwe melk.
Ik maakte een kuiltje in de bloem en goot daarin, zachtjes, het gist-mengsel terwijl ik roerde.
“Voorzichtig”, zei ik tegen mezelf.
Ik kneedde het deeg en zette het te rijzen op een warme plek. Na anderhalf uur was de bol wel twee keer zo groot geworden. Ik glimlachte. Het mysterie had weer plaatsgevonden.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment