Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WEG BESTAAT NIET

Ik sta met een voet op tafel om mijn teennagels te lakken.
En dan zie ik het.
Een wit vlekje op de nagel van mijn middelste teen.

Het was een hele warme dag, een paar dagen voor mijn vaders dood. A. en ik waren het huis van mijn vader aan het de-nicotineren. Of hoe noem je dat. In elk geval hield het heel veel schrobben in met zeer bijtende materialen. En dat maakte heel veel los: nicotine, emoties, verf. Ik droeg slippers en zag hoe rondvliegende witte verf op mijn nagels belandde. Ik dacht: als alles voorbij is, dan zit dat vlekje er nog op.

Het was een geruststellende gedachte. Juist op dat moment toen alles weg leek te moeten: hij, zijn huis en de nicotine op de plinten, was het een prettig idee dat dit, die witte vlek, in elk geval nog een tijdje bij me zou blijven.

De afgelopen week, op Stansted, had een extra lading. Ik hoopte, nee ik wachtte op bericht van mijn vader. Spontaan, tijdens een gesprek met een collega, of anders tijdens een demonstratie van de docenten.
Op een middag zat ik tijdens de les te draaien aan mijn vaders ring.
‘Je komt er niet door he’, zei ik in mijn hoofd. ‘Misschien ben je er wel helemaal niet geschikt voor. Communicatie was nooit echt je sterkste kant...’
“I’ve got a father here”, zei een studente die het podium op was geroepen. “Strong personality, good sense of humour. And I know he never got over his divorce. And I feel drawn towards you.”
Ze wees naar mij.
Maar ze had niet eens hoeven wijzen, want ik voelde hem al. Jeetjemina, wat voelde ik hem!
“Go on!”, riep ik uit.

De studente vertelde over zijn moeizame communicatie. Over het feit dat hij meer vader had willen zijn dan hij kon. Over het happy end in zijn leven. Toen brak docente Mavis Pittilla in:
“Now ask him for his best memory with his daughter”, zei ze.
“A holiday on an island together. One of those islands on the north of Holland. You enjoyed nature there very much.”

De beelden kwamen meteen weer terug: hij, A. en ik met ons schip op de Wadden. ‘s Avonds vissen en de vangst meteen bakken in het kombuis. Het bleek een van die zeldzame nachten waarop de algen in het water het maanlicht weerkaatsten en we dus omhuld werden door een zee vol met twinkelende lichtjes. We genoten intens.

De rest van de dag was ik helemaal vol van het contact. Hij had gebeld! Hij had zich gemeld! En wat een mooie herinnering had hij gebracht! Ineens snapte ik heel goed wat klanten bedoelen als ze zeggen: “Dit contact maakt een wereld van verschil. Hij of zij krijg ik er niet mee terug, maar dat je bericht hoort, dat maakt zoveel uit!”

Ik sta met mijn voet op tafel om mijn teennagels te lakken.
Zal ik het witte vlekje weghalen of laten zitten?
Ik voel: het mag wel weg.
Want weg bestaat toch niet.
Niet echt.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments