Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

YOU DON'T HAVE TO BE IN THE ROOM

IMG_1026

Stansted Hall, oftewel: het Arthur Findlay College.
Mediumschap is geen gave, maar een vak.
Ja, natuurlijk moet je er aanleg voor hebben, net als voor muziek of voor sport.
Maar dan begint het pas: het trainen, het oefenen, want het is een heel technisch en gecompliceerd vak.
Hier, aan het Arthur Findlay College komen studenten uit de hele wereld bij elkaar om van de beste docenten ter wereld les te krijgen.

IMG_1024

'De boom van Gordon', genoemd naar Gordon Higginson. Dit was het laatste supermedium; een man die alle disciplines van het mediumschap - van healing tot trance en van demonstraties tot fysiek mediumschap (tafels laten dansen etc.) - perfect beheerste. In 1993 overleed hij, maar op Stansted leeft hij nog altijd voort. Ik heb nog nooit een jaar meegemaakt waarin er niet nog dagelijks over hem werd gesproken.

IMG_1036

De hoed had dus bepaald: ik werd ingedeeld bij de groep van tutor Mavis Pittilla. Samen met een Ierse, 2 Amerikaansen, een Brit, 2 Deensen en nog 3 Nederlandse studenten. En we hadden les in de Library - een prachtige okergele ruimte waarin je omringd wordt door boeken, oud en nieuw, over het meest intrigerende vak ter wereld.

IMG_1032

IMG_1034

Op een middag kwamen we de Library uit en liepen de hal in.
Oooh, wat mooi! Het hele gebouw was in een paar uur tijd omgetoverd in kerstsfeer.

IMG_1042

Mavis.
Sweet Mavis.
Marvelous Mavis.
70 Jaar is ze nu en met zo'n kwetsbare gezondheid dat ze al vaak aan de poorten van de hemel heeft staan aanbellen. Maar daar willen ze haar nog niet hebben. En terecht, want wij willen haar nog niet kwijt! Vol passie en met een 40 jaar kennis van het vak, wist ze ons weer enorm te inspireren. En te verbijsteren.
Op een middag had ze een ingewikkelde oefening uitgelegd, waarna ze zei: "Would you excuse me, I do have to go and get some medication. You can give it a start and I'll be back in a minute."
Dus wij beginnen. En een van ons maakte aantekeningen, zodat we haar bij konden praten als ze weer terug was. Na 10 minuten kwam ze weer binnen.
"Well", zei ze, wijzend naar de studente die net gewerkt had. "Let's talk about what happened. I saw you worked very much on the emotional level..."
What the bliep  was dit?!
Op haar beurt reageerde Mavis ook weer verbaasd: "You of all people should know that you don't have to be in the room to know what's happened. Especially not when you're very nosy, like me."

Het was een topweek en we namen huilend afscheid.
We zeiden: "Als we elkaar ooit nog eens ergens zien, dan zullen we zeggen: jij was van die ene, onvergetelijke week."

Nu weer thuis.
Mis ik Stansted?
Een beetje wel.
Maar ach, zoals Mavis al zei: "You don't have to be in the room..."
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments