Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET ALLEEN

Ik geloof in het bestaan van gidsen. Hoewel het een hele worsteling is geweest om tot dat geloof te komen en hoewel ik ze ook niet altijd dicht bij me voel. Maar ondertussen weet ik: het is een kwestie van open staan. En van weten: ik doe het niet alleen.

Ik zag een keer een vrouw vallen op straat.
Daar begon het eigenlijk allemaal mee.
Het was een vrouw van een jaar of 40 die even daarvoor nog gehaast naar haar auto rende. En ineens – boem – lag ze op de grond en greep ze naar haar enkel, waar ze blijkbaar doorheen was gezakt.
Ik nam het waar vanuit mijn praktijk en zag hoe van verschillende kanten mensen op haar afkwamen om een helpende hand te bieden. Maar de vrouw weerde die hulp af. Met haar hand wapperde ze iedereen weg en pas daarna probeerde ze zelf overeind te komen en hinkte ze naar de auto.

Ik vroeg me af waarom ze de hulp van die aardige mensen had geweigerd. En in antwoord daarop kreeg ik de indruk dat het een vrouw was die altijd alles zelf had gedaan in haar leven en die het dus niet gewend was om hulp te aanvaarden. Een vrouw die leefde in de overtuiging dat ze het ook allemaal zelf móest doen en misschien zelfs dat hulp aanvaarden een zwakte was. En ik bedacht me dat wij – vanuit spiritueel oogpunt – allemaal geneigd zijn om zo te leven.

Een heel enkele keer kom je iemand tegen die dat niet heeft. Die zegt: ik weet dat ik geholpen word. Ik hoef het maar te vragen en ik krijg het. Of: ze sturen me wat ik nodig heb. Maar de meesten van ons leven, net als ‘de gevallen vrouw’, in de overtuiging dat we er alleen voor staan. Dat er geen spirituele hulp is. Dat we het allemaal zelf moeten doen.

Afgelopen dinsdag was er weer de maandelijkse bijeenkomst van mijn oefencirkel. Die bestaat uit mensen die cursussen intuïtieve ontwikkeling bij me hebben gevolgd en die hun vaardigheden willen verdiepen. Elke avond heeft een thema en toen het voorval van ‘de gevallen vrouw’ me weer te binnen schoot, besloot ik dat het tijd werd om de gidsen weer eens dichterbij te halen. Onze spirituele helpers die altijd voor ons klaarstaan, maar die we – in onze overtuiging dat we het allemaal alleen moeten doen – ook zo vaak wegwuiven.

Zoals altijd begon de avond met een meditatie. Alleen dit keer had ik aangekondigd dat we in die meditatie onze gidsen zouden opzoeken, gewoon om eens ‘nader kennis te maken’. Ik vertelde dat het er niet toe deed hoe ze eruit zagen of hoe ze heetten, maar dat het belangrijkse was om even samen te zijn. Toen ik iedereen de meditatie in had gepraat en ze bij de ‘ontmoeting’ waren aangekomen, zag ik emoties op verschillende gezichten. Dat deed me goed. Gidsen zijn totaal onbaatzuchtige helpers en de mooiste wezens die er bestaan, dus een ontmoeting daarmee is iets ook iets bijzonders en emotioneels.

Nadat iedereen een tijdje met zijn of haar gids had ‘doorgebracht’, vroeg ik of de gids ook nog iets aan ze wilde geven. Een teken dat ook herkend zou kunnen worden in het dagelijks leven.

Na de meditatie praatten we wat na. Sommigen hadden hun gids helder voor zich gezien, anderen hadden meer een gevoel van samenzijn ervaren. En ook de ‘tekenen’ die gegeven waren, waren heel divers. De ene had een windvlaag gevoeld, of een hand op zijn of haar rug. De ander had een kleur gezien, of een licht en eentje zag een witte veer. Toen ze dat vertelde, kreeg ik kippevel. Altijd een teken dat er iets aan de hand is.
“Het zou me niet verbazen als je binnenkort meer van diegene te zien krijgt”, zei ik.

Je moet altijd oppassen als je zoiets zegt. Voor je het weet loopt iemand de hele dag paranoïde naar witte veren te zoeken en zo is het niet bedoeld. Tekenen van de andere kant moeten je overkomen en je moet er ook intuïtief iets bij voelen: ‘Dit is het.’

Twee dagen later kreeg ik een mailtje van de betreffende vrouw.
‘Dit geloof je niet! Ik sta vanmorgen de bedden op te maken en ik schud het kussen van mijn man op. En vraag me niet hoe het kan, maar het ontploft. Ineens stond ik daar, midden tussen de witte veren en ik wist het meteen: dit is het!’

Net als ‘de gevallen vrouw’ zijn we geneigd hulp van de andere kant weg te wuiven. Maar je kunt alleen geholpen worden, wanneer je het toelaat. Het zou fijn zijn wanneer we vaker de helpende hand van de andere kant herkennen en aanvaarden. Want ik ben ervan overtuigd: we doen het niet alleen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments