Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EVEN EEN REKENING OPHEFFEN

“Ik ben even naar de bank om de rekening van mijn vader op te heffen!”, roep ik.
Nonchalant trek ik de deur achter me dicht en stap in de auto.
Binnen een uur ben ik weer terug, bereken ik.

Als ik plaats S. binnenrijd, schiet me iets te binnen. Ik ben hier geboren en getogen. Maar nu mijn vader hier niet meer woont, zal ik hier ook nooit meer komen. Dit is niet alleen een bezoek aan zijn bank, dit is een afscheid van mijn geboorteplaats!
De klok in de auto geeft aan dat ik (zoals altijd) een kwartier te vroeg ben. Ik besluit langs wat plekken van vroeger te rijden. Allereerst langs ons huis. Dag huis. Dag kamer met uitzicht op het straatje. Hoe vaak hing ik ‘s avonds voor het slapen gaan niet even uit het raam, hoorde in de verte de trein naar Amsterdam rijden en huiverde. Ik wist dat ik ooit die wereld in moest en ik was er bang voor...
Ik rij langs de huizen van bekenden. Ze wonen er allemaal niet meer. Ik rij langs het veldje waar we slagbal speelden en waar alle sporttoernooien plaatsvonden. Ik was gek op sport. Ik wilde altijd winnen.

Ik rij langs mijn lagere school. Het is pauze en kinderen spelen op het plein. Het zijn andere kinderen, maar ik zie mezelf er zo tussen staan. Ik zie ook het muurtje waar ik vaak op zat. Afgezonderd van de rest. Ik had het moeilijk in die jaren.
Ik rij langs het huis van Het Andere Moeilijke Meisje, waarvan ik later hoorde dat ze misbruikt werd in die tijd. Ik rij langs het standbeeld ‘De Muzikanten’. Ergens in Nederland woont een Josette die een litteken heeft omdat ze met haar hoofd op de trommel van dat beeld viel. Ik was erbij. Het maakte diepe indruk.
Ik rij langs de Petrus en Paulus Kerk, waar ik ooit een kerstviering meemaakte die zo mooi was dat ik moest huilen.
Ik rij over het spoor. Het spoor van mijn vader.
“Dag pap”, zeg ik. “Ik ga je rekening opheffen.”

Als ik parkeer voor de bank, ben ik bekaf van alle emoties. De hele rekenings-opheffings-procedure gaat volledig langs me heen en ik zet mijn handtekening zonder ook maar iets te controleren. Dan sta ik weer buiten.
“Dag S.”, zeg ik."Vanaf nu zullen er geen sporen van mij meer bijkomen. Ze zullen alleen nog worden uitgewist."
Ik rij S. uit en kijk nog een keer in de achteruitkijkspiegel.
Een heel verleden verdwijnt achter mij.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments