Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WE KOMEN ER WEL UIT

Het is 8.00 uur.
Ik fiets met het patatje naar school.
Het is een prachtige herfstochtend.

“Oooo, wat een blaadjes!”, roept het patatje uit als we de straat oprijden.
“Ja, ze vallen nu snel”, zeg ik.
Het patatje denkt even na.
“Nee”, zegt hij. “Ze vallen niet snel. Want ze vallen zo: zoep, zoep, zoep.”
Met zijn wijsvinger tekent hij in de lucht de baan van de blaadjes die inderdaad nogal grillig is.
“Dat is waar”, zeg ik. “De blaadjes dwarrelen.”
“Ze dwarrelen”, herhaalt het patatje.
Dwarrelen is een nieuw woord voor hem, maar het kan duidelijk zijn goedkeuring wegdragen.
“Maar wat ik bedoel”, zeg ik. “Is dat de blaadjes snel vallen. Dat het hard gaat. Dat ze nu allemaal tegelijk vallen.”
Het patatje denkt weer na.
“Nee”, besluit hij dan. “Dat is ook niet zo. Ze vallen niet allemaal tegelijk. Ze vallen om de beurt. Kijk maar.”
Hij wijst naar een berk waar precies op dat moment een wolk van gele blaadjes uitwaait. En inderdaad: ze vallen niet precies tegelijk natuurlijk.”
Ik zucht.
Meestal heeft het patatje moeite met taal. Maar ditmaal lijkt de taal zelf niet toereikend genoeg om uit te leggen wat ik bedoel aan iemand die dingen extreem gedetailleerd ziet.
Zo fietsen we een tijdje in stilte verder.

Dan zegt het patatje:
“Ik denk wel dat de bomen volgende week kaal zijn.”
“Dat denk ik dus ook”, zeg ik opgelucht.
En zo zijn we er toch weer uitgekomen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments