Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET GENOEG BEDANKEN

“Nou, en dan stopten we hier. En dan keken we wat om ons heen. En dan pakte ik de boterhammetjes met roomboter en die aten we dan lekker op.”

Ik kijk om me heen. We staan midden in Natuurpark De Hoge Veluwe, in de autovan Pim, op een stil plekje langs het pad. Dikke herfsttranen rollen naar beneden over de ruiten.
Maar het park is prachtig.
Zelfs met dit weer.
Gele bladeren klampen zich nog vast aan een zomer die was. Oranje blaadjes dwarrelen voor ons langs naar beneden, op weg naar een wisse dood. Een zwarte wolk met spreeuwen trekt over met veel lawaai.

“En als Joop dan zijn broodjes op had, dan klapte hij zijn stoel zo naar achteren en dan ging hij even slapen. En dan keek ik een beetje naar hem en naar alles om ons heen. Heerlijk was dat.”

Zo deden ze dat. Jarenlang en met grote regelmaat. Samen genieten, van niks eigenlijk. Van het landschap, een broodje met roomboter en een slaapje in de auto. Maar wel samen, want daar ging het om. Dat bepaalde hoe fijn het was.
“De laatste keer dat we hier stonden, was een week voor zijn dood”, zegt Pim. “Het is zo godsgruwelijk snel gegaan. Mijn vraag is, zou je het ook hier kunnen doen?”

Ik heb al vaak contact gemaakt met Joop en ben altijd weer een beetje gespannen of hij wel weer met wat nieuws weet te komen. Het blijkt inderdaad te kunnen. Joop gaat maar wat graag op de uitnodiging in.

Na 2 uur rijden we het park weer uit. In een restaurant in het dorp eten we soep en een salade. De regen is gestopt en Pim vertelt over de oorlog. Over hoe zij gered werd uit kamp Westerbork, maar daar wel haar moeder achter moest laten. Over hoe ze na de oorlog elke week naar Amsterdam liftte om met een foto van haar moeder navraag te doen.
“We kenden Sobibor niet eens. En we wisten niets van vernietigingskampen.”
De brief kwam anderhalf jaar later.

Het is een soort levende geschiedenisles, eentje waar geen boek tegenop kan. Als we afscheid nemen, bedank ik Pim er heel erg voor en Pim bedankt mij en dan bedank ik Pim weer, en zij bedankt mij nog weer meer...
‘s Avonds komt er nog een bedankmailtje van haar binnen.
En omdat ze echt geen idee heeft, bedank ik haar weer op mijn beurt.

Er is veel leed in deze wereld.
Maar gelukkig hebben we elkaar.
En je kunt elkaar echt niet genoeg bedanken.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments