Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

STAPPEN ZETTEN

“Kun jij me niet even helpen vanavond?”, zeg ik tegen mijn vader.
“Ik bedoel: jij zit daar aan de andere kant. En ik werk vanavond met andere mensen die daar ook zitten. Dus dat moet toch lukken. Er zitten mensen in de zaal met hoge verwachtingen en ik ben zenuwachtig. Dus: help me gewoon even!”

Mijn vader zit in een tuin. Daar zit hij vaak sinds hij overleden is. Langzaam begin ik te wennen aan deze omgeving waarin we elkaar ‘ontmoeten’ en aan de nieuwe manier van met elkaar zijn. Er is veel gebeurd sinds zijn overlijden. Met hem en tussen ons. Het was wennen en nu pas begin ik het gevoel te krijgen dat ik erover kan schrijven.

Mijn vader laat me ‘de doos’ zien. Het is een schoenendoos waarin ik allemaal spulletjes van hem bewaar. Ik zie hoe hij mijn aandacht vestigt op iets van goud.
“Ik heb niks van goud van jou hoor”, zeg ik.
Mijn vader knikt van ja.
“Niet”, zeg ik. “Jij had niks van goud. Echt niet.”
Mijn vader schudt geërgerd zijn hoofd.
“Ja, eigenwijs, eigenwijs. Je bent zelf eigenwijs”, zeg ik.

Ik pak de doos, doe hem open. De geur van shag komt me tegemoet. Ik moet huilen.
“Nou moet ik huilen”, zeg ik boos. “Ik wil helemaal niet huilen. Ik moet nog naar Alkmaar, een demo geven. Help me nou gewoon.”
Mijn oog valt op een wit doosje. Ik maak het open. Twee trouwringen liggen op een wit kleedje.
“O ja”, zeg ik. “Jullie trouwringen. Sorry. Vergeten.”
Ik pak de grote trouwring. Die heeft mijn vader gedragen vroeger, al kan ik me niet herinneren dat ik dat ooit heb gezien. Ik doe de ring om mijn ringvinger. Veel te groot. Zelfs om mijn wijsvinger zit hij nog ruim, maar het staat wel mooi.
“Oke”, zeg ik. “Dus ik doe jouw ring om en dan ga jij me helpen. Goed?”
Mijn vader glimlacht alleen. Hij lijkt ontroerd. Ik begrijp niet zo goed waarom.

Als ik aankom in Alkmaar, voel ik dat het goed komt. Ik voel het als ik in de zaal zit waar de healers al aan het werk zijn. Ik voel dat de overledenen staan te dringen achter me en ik voel dat de ring gloeit om mijn vinger.

Aan het eind van de avond leest healer André een gedicht voor. En dan zegt hij: “Het was een prachtige avond en eentje met een rode draad. In ieder contact en in iedere bloem die de mediums hebben gelezen, was er een thema: stappen zetten die soms onmogelijk lijken.”
‘Verdomd’, denk ik. ‘Hij heeft gelijk!’

Weer thuis, kijk ik naar de trouwring van mijn vader om mijn vinger. Ik sluit mijn ogen en bedank hem.
Hij kijkt weer zo ontroerd.
“Wat is er nou?”, vraag ik.
Hij wijst op de ring. En dan schiet het me te binnen. Als klein meisje wilde ik met hem trouwen, met mijn vader, mijn held. Eigenlijk stond dat huwelijk voor mij als een paal boven water. Ik wist het zo zeker, dat hij me op een dag uit de illusie moest helpen en vertelde dat dat niet kon. Ik was boos en begreep er niks van.

Nu draag ik zijn ring.
“Zijn we toch nog getrouwd zeg”, fluister ik.
Ook wij hebben vanavond een stap gezet die niet mogelijk leek te zijn.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments