Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DEFINITIEF VOORBIJ

We draaien de parkeerplaats van het crematorium op.
Gek, ik ben hier maar 1 keer eerder geweest en toch voelt het als een plek waar ik aan gehecht ben.
Wellicht door de hevige emoties die dag.

Aan de hoeveelheid auto’s op de parkeerplaats te zien is er ook nu weer een crematie gaande. De dood is een ongoing business.

We lopen naar het Kantoor. Daar pak ik mijn id-kaart, want ik moet mij legitimeren, zo stond in de brief.
“O, nee hoor”, zegt een dame die op ons af komt. “Dat handelen we netjes af in een van onze ontvangstruimtes.”
Ze gaat ons voor.
Zus R. en ik nemen plaats in de stemmige kamer met 8 leren stoelen rond een tafel.
“Ik zal uw vader even halen”, zegt de mevrouw.
“Nou ja... halen...”, zegt zus R.

Na een minuutje of wat komt de dame terug. Op tafel zet ze een glimmende, donkerblauwe doos.
“Zit-ie daar in?”, vraagt zus R. verbaasd.
“Het lijkt wel een kerstpakket!”, roep ik uit.
“Hij was dol op kerstpakketten”, herinnert zus R. zich
“Hij vindt het vast niet erg om als kerstpakket mee naar huis te gaan”, zeg ik.

De mevrouw glimlacht en maakt de doos open. Er komt een plastic, zwarte pot uit met een aluminium deksel. Daarop zit een sticker met zijn naam en de datum waarop hij gecremeerd is. Dat maakt het ineens een stuk realistischer. Hij zit er dus echt in.

Ik til de pot op.
“Beste zwaar nog”, zeg ik.
Zus R. probeert het ook.
“Inderdaad”, zegt ze.
“Toch valt het nog mee”, zegt de vrouw. “Uw vader kan nooit heel groot geweest zijn.”
“Dus u kunt het voelen als iemand bijvoorbeeld 200 kilo heeft gewogen?”, vraag ik.
“Nou, het vet niet, want dat verbrandt. Het gaat meer om de lengte en het gewicht van de botten”, zegt de vrouw. “En een deel is natuurlijk ook de kist.”
“Ah”, zeggen we.
Weer wat geleerd.

We lopen de weer parkeerplaats op, met hem in de armen. Ik werp nog een blik op het prachtige Berlage-gebouwtje waarin we toen afscheid namen. Met moeite maak ik me ervan los, stap in en start de auto.
We rijden het terrein af en zeggen niets. Voor ons hangt een donkere lucht. Als we de A27 oprijden, begint het te plensen.
“Daar zullen we de herfst hebben”, zegt zus R.
“Nou”, zucht ik. “Dan is de zomer nu dus definitief voorbij.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment