Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ATTITUDE

“Zo”, zegt de pipo. “Daar staat-ie al zie ik. Eens even kijken.”
We zijn net binnengelaten bij mensen van wie we, via Marktplaats, een tweedehands iBook willen kopen. Ik had gehoopt dat A. mee zou gaan, maar die vond dat niet nodig.
“Maar hoe weet ik dan dat het een goede computer is?”, vroeg ik enigszins paniekerig.
“O, wacht maar”, kwam de pipo tussen beiden. “Ik ga wel eventjes met je mee.”
En zo zijn we samen naar Maarssen gereden, ik en mijn redder in technische nood.

Ondertussen is de pipo gaan zitten aan de keukentafel van de vreemde mensen. Hij klapt de laptop open. De verkopers zijn de twee zonen des huizes, zo zie ik op een familiefoto aan de muur. Twee zeer technisch ogende jongens van een jaar of 20. Ze kijken verbaasd maar ook zeer geamuseerd naar dat joch van 11 met zijn attitude.
“Wel een rammelig toetsenbordje”, stelt de pipo vast.
“Dat, eh, kun je vervangen”, zegt de jongste zoon.
“Ik weet het”, zegt de pipo. “En zit daar de lader in?” Hij wijst naar het laptop-tasje dat ook op tafel ligt. “Ik wil graag even zien of die het ook doet. Altijd een kwetsbaar punt bij dit soort dingen.”
“Maar natuurlijk”, zeggen de studenten. En ze sluiten de lader aan.
“Groen licht”, stelt de pipo vast. “Dat ziet er goed uit. Dan wil ik nog even wat dingetjes checken.”
Hij typt van alles in en de studenten kijken mee.
“De computer is voor hem, begrijp ik?”, zegt de oudste zoon.
“Nee, voor mij”, zeg ik.
“Maar zij snapt het niet”, legt de pipo typend uit. “Dus ik help even. Nou, dit ziet er allemaal goed uit hoor. Ik zeg: doen. Als je tenminste zo’n hopeloos ouderwets model wil.”
Hij klapt de laptop dicht.
“Dat is, eh, ook waarom we hem verkopen”, zegt de jongste zoon verdedigend.
“Snap ik”, zegt de pipo. “Maar voor de simpele dingetjes die jij ermee doet, is-ie prima hoor mam.”
“Nou gelukkig maar”, zeg ik.
Ik voel mezelf ineens ook een beetje een simpel dingetje.

We rekenen af, nemen afscheid en lopen terug naar de auto.
“Wat doe jij nou?”, roept de pipo.
“Wat?”, zeg ik. En ineens besef ik me dat ik bij het portier van de passagiersplek ben gaan staan. Blijkbaar ging iets in mij ervan uit dat hij me ook naar huis zou rijden.
“Jij moet nog wel eventjes rijden hoor”, legt de pipo uit.
“O ja”, zeg ik. “Ik moet nog wel eventjes rijden.”
En ik denk: ‘Nog eventjes. Nog heel eventjes....’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment