Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GOED EN WREED

Het was een bijzondere vakantie voor de pipo.
Eerst ging hij voor het eerst een week van ons weg, op scoutingkamp.
Een paar dagen later verloor hij zijn opa.
En twee weken later speelde hij zijn eerste yu-gi-oh!-toernooi.

Dat laatste lijkt niks met de eerste 2 dingen te maken te hebben, maar dat doet het wel. De pipo is gek op yu-gi-oh! Dit Japanse kaartspel, gebaseerd op de gelijknamige Japanse tv-serie, vereist een hele studie voordat je er überhaupt aan kunt beginnen. Maar zo ervaart de pipo het niet. Voor hem ‘leeft’ yu-gi-oh!, zoals hij het altijd zegt. En jarenlang dacht hij dat hij de enige was voor wie dit spel zo'n grote passie was.

Dat veranderde op die vakantiedag dat we ontdekten dat er op speciale locaties toernooien worden gespeeld. Toen de pipo dat hoorde, wist hij 1 ding zeker: “Daar moet ik heen!” Dus reisde A. met hem af naar Haarlem, waar in Het Spellenhuis een toernooi gepland stond.

A. schrok een beetje toen hij zag waar hij de pipo op los ging laten: een groep van circa 25 voornamelijk nerdy studenten, vaak nogal bizar gekleed en in het bezit van duizenden kaarten. Het meest bizarre was nog dat al deze ervaren spelers 1 zeer gevreesde tegenstander hadden: een 9-jarig meisje.
“Ze speelde extreem agressief. Echt, ze blies je gewoon van het veld af. Maar ze had ook een hele sporttas vol met tins”, vertelde de pipo achteraf.
Een tin is een blik, waar circa 200 kaarten in gaan, zo legde de pipo achteraf uit.

Afijn, het toernooi duurde 3,5 uur en daarna kwam er een andere pipo naar buiten. Een pipo met een nieuw zelfvertrouwen, een pipo die soortgenoten had ontdekt in zijn tegenstanders, tussen wie hij zich prima staande had gehouden. Een grote-jongens-pipo.

Drie grote gebeurtenissen kort achter elkaar in zijn leven hebben de pipo voorgoed veranderd. Met zijn nieuwe zelfvertrouwen en het gevoel dat hij zich ook zonder ons kan redden, scheurt de pipo zich los van ons. Figuurlijk en letterlijk.

Zaterdag waren we op een feestje. Ik zat op het grond en ineens kwam hij naast me zitten en kroop, gewoontegetrouw, tegen me aan. Toen leek hij zich ineens weer zijn nieuwe ik te herinneren. Een ik die niet meer tegen zijn moeder aan zit. En dus schoof hij een stukje van me af, tot we elkaar niet meer raakten. Hij plukte wat grassprietjes die hij door zijn handen liet gaan en zei toen heel zachtjes:
“Sorry mam”.
“Geeft niet”, zei ik. "Het is goed." Maar ik moest hard mijn best doen om mijn tranen weg te slikken.

Het is goed.
Het is ook wreed.
En het doet zeer.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments