Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

RUG, WATER, WOLKEN

Het was toen mijn vader net in het ziekenhuis lag.
Ik zat aan zijn bed en mijn hersens draaiden op volle toeren, terwijl mijn emoties er doorheen schreeuwden.
En ineens was er dat verlangen: om op mijn rug te liggen, in heel stil water en zo naar de wolken te liggen kijken.

Ik nam me voor om dat te doen de volgende keer als ik ging zwemmen. Maar de eerstvolgende keer dat ik in het zwembad aankwam, was het prachtig weer en dus heel druk. Geen moment dus om rustig op je rug te gaan liggen.

Mijn vader kwam in het hospice en het voelde of ik werd meegezogen in nog meer emoties en gedachten. Zo sterk dat het hele idee van op mijn rug in stil water liggen en naar de wolken kijken, niet eens meer in mijn opkwam.

Terugkijkend op die fase denk ik: ik was aan het overleven.

De nacht dat mijn vader overleed. Ik zat aan zijn bed en het was doodstil. De arts en de verpleegkundige slopen in en uit en voerden fluisterend overleg met ons en met elkaar, terwijl ze mijn vaders hartslag voelden, hem wat extra sedatie gaven, of nog een deken. De deuren naar de tuin stonden open, maar ook van buiten kwam geen geluid. De sfeer was sacraal, alsof de hele wereld zich even aanpaste aan dit enorme moment. Ik keek naar mijn vader. Zijn ogen waren al gesloten en hij haalde met veel moeite adem. Uren had hij in mijn hand geknepen, maar nu lag diezelfde hand losjes in de mijne. En ineens dacht ik er weer aan: op mijn rug liggen in stil water en zo naar de wolken kijken. Ik voelde een hevig verlangen daarnaar, alsof het me dichter bij hem kon brengen, naar waar hij nu bezig was naartoe te gaan. En ik nam me voor om het ook zo snel mogelijk te gaan doen, na zijn overlijden.

Dat lukte natuurlijk niet. Meteen na zijn dood barstte de hectiek in alle hevigheid los. Bellen, regelen, beslissingen nemen en organiseren. Het duurde allemaal ruim een week tot ik weer het gevoel had dat ik rustig adem kon halen. Gelukkig gingen we nog een weekje weg, naar Schiermonnikoog. En ik dacht: daar ga ik het doen. Daar ga ik in de zee liggen, op mijn rug en zo lekker naar de wolken liggen kijken.

Schier was prachtig.
Maar de zee was koud.
En ik verdroeg even geen koude.
Alleen maar warmte.

Vandaag was het vreselijk weer. Toen ‘s middags de lucht heel even opklaarde, besloot ik om te gaan zwemmen in het openluchtzwembad hier in de buurt. Toen ik er aankwam, begon het alweer te regenen. Met als gevolg: een heel leeg zwembad.

Ik ging erin, trok een paar baantjes en toen de lucht weer wat opentrok, deed ik het dan, na al die maanden. Ik draaide me op mijn rug en lag daar ineens in het doodstille water en ik keek in vrede naar de overtrekkende wolken.

Het was nog mooier dan verwacht.
Een groot gevoel van gelukzaligheid overviel me.
En ja, hij was weer even heel dichtbij.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments