Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN HELE WEEK

“Ik weet niet of ik het kan”, zegt de pipo. “Ik denk het eigenlijk niet.”
Hij heeft het over het kamp van scouting.
Dat duurt een hele week. En zo lang is hij nog nooit bij ons weggeweest.

We rijden naar de locatie, helemaal in Kampen. Het regent. Achterin de auto zucht de pipo nog eens extra hard.

Ik begrijp zijn gevoel heel goed. Voor het eerst een week weg is natuurlijk ook heel wat. Komt nog bij dat wij een hecht gezin zijn en allemaal nogal ‘aparterige types’. Wij begrijpen de buitenwereld niet altijd, en andersom, dus thuis is safe en daar buiten lang niet altijd...

We komen aan bij het kampterrein. De leiding staat al klaar en wijst ons waar de slaapzaal is. Samen pompen we zijn luchtbed op, leggen zijn slaapzak en kussen erop, zijn pyjama en knuffel. Ik merk dat ik het allemaal perfect wil hebben, alsof dat de komende week makkelijker voor hem zal maken. De pipo zucht weer. Ik zie tranen in zijn ogen.
“Zullen we even gaan lopen?”, stel ik voor.

We lopen even het terrein af, zodat niemand ons kan zien. En dan barst de pipo in huilen uit.
“Ik geloof echt niet dat ik dit kan”, zegt hij.
“Geef het een kans”, zeg ik. “Kamp is bedoeld om leuk te zijn. En ik denk ook dat het leuk wordt.”
“Maar wat als het nou niet leuk wordt?!”, roept de pipo uit.
We sluiten een deal: hij gaat het 3 dagen proberen. En als het dan nog niet leuk is, dan belt hij me op en kom ik hem halen.
“Nu ga ik snel weg”, zeg ik. “Anders wordt het steeds moeilijker.”
Ik zoek het patatje, we stappen in en ik start de motor. Als ik het terrein afrij, zie ik hoe de pipo kijkt naar ons. Het voelt alsof ik me van hem losscheur. Het voelt als verraad.
‘Het is goed voor hem’, zegt mijn verstand. ‘Hij moet ooit een beetje los van ons komen. En dit is een goed moment.’

In stilte rijden we Kampen uit.
“Ik hoop zo dat hij het naar zijn zin krijgt”, zeg ik dan tegen het patatje.
“Ik zal wel even kijken in de toekomst, met mijn 3e oog”, zegt het patatje kalm.
“O!”, zeg ik verbijsterd. “Nou, heel graag!”

Het kijken duurt even. Maar net voorbij Emeloord meent het patatje dan toch contact te hebben met de toekomst.
“Ik kon het niet zien, maar wel horen”, zegt hij. “En ik hoorde dat hij het best wel leuk gaat vinden.”
“Oke”, zeg ik. “Nou, dank je wel!”
Het klinkt misschien raar, maar het stelt me toch gerust.
Maar goed, we zijn dan ook een beetje ‘aparterige types’.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments