Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 24

“Ik vind het moeilijk”, zeg ik tegen psycholoog A. “Mijn vader wil credits voor zijn goede vaderschap en het lukt me niet om hem die te geven. Maar hij heeft ze wel nodig om rustig dood te kunnen gaan. Wat moet ik nou doen?”

Ik ken psycholoog A. al bijna 15 jaar. En hij kent mijn hele voorgeschiedenis. Dus ik was blij dat ik nog net voor de vakantie weer eens een sessie bij hem kon krijgen.

“Ik snap je probleem”, zegt A. “Je vader is destijds geen vader voor jullie geweest en nu wil hij daar toch goedkeuring voor hebben. Dus dat lukt je niet. Maar je moet weten: hij kon er waarschijnlijk niets aan doen dat het zo gelopen is.”
Er volgt een uitleg, waarin A. vertelt hoe het destructieve huwelijk tussen mijn ouders het voor mijn vader onmogelijk maakte om nog een goede echtgenoot te zijn. En dat dat weer zijn vaderrol ondermijnde.
Mijn ouders gingen uiteindelijk uit elkaar. Extra moeilijk werd het nog toen mijn vader daarna, in een ander gezin, wel een leuke partner kon zijn voor zijn vriendin. En een leuke vader voor diens dochter die – ironisch genoeg – ook Janneke heet. Deze week vond ik de foto’s van hun vakanties samen. Ze staan er zo leuk op. Lachend, armen om elkaar heen, gekke gezichten trekkend. Zulke foto’s zijn er niet van mijn vader met mij of met zus R. En dat doet zeer.

“De reden dat hij wel partner en vader kon zijn in een ander gezin, was dat hij in dat gezin iets kon betekenen”, zegt psycholoog A. “Dat hebben mannen nodig om zich als man te kunnen gedragen.”
“O”, zeg ik.

Mijn vaders vriendin overleed destijds plotseling en veel te jong. Aan die klap ging hij bijna onderdoor. Hij overleefde het maar net en daarna wisten we toch weer een band op te bouwen.
“Maar in die band was je weer meer zijn verzorgster dan zijn kind”, stelt psycholoog A. vast.
"Dat is waar", zeg ik.
Het is even stil. Wat kan het leven toch een treurige toestand zijn.
“Dus, wat moet ik nou zeggen, vind jij?”, vraag ik uiteindelijk.
“Dat je het begrijpt?”, stelt A. voor.
“Dat ik het begrijp”, zeg ik.
Ik knik, terwijl ik me afvraag of dat ook echt zo is.

’s Avonds, thuis, zegt (partner) A: “Had je dit al gezien?”
Hij houdt een schrift omhoog.
Het is het schrift dat ik ooit aan mijn vader gaf om zijn verhalen in op te schrijven.
“Ja, het is leeg. Hij heeft er nooit iets in gezet. Ook weer zo treurig”, zeg ik.
“Nee”, zegt A. “Er staat iets op de allerlaatste bladzijde.”
"Nee toch?", zeg ik.
Ik sla het boek open en kijk.
In wiebelige letters staat er:
‘Tijd heelt alle wonden. Maar als er steeds nieuwe wonden komen, duurt de tijd soms te lang.’

“Jezus”, zeg ik. “Jezus.”
En daarna zeg ik het nog 30 keer.
Ook dit doet weer pijn. Maar het is wel net het laatste zetje dat ik nodig had om het allemaal te kunnen begrijpen.

IMG_0859
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments