Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 22

“Vandaag heb ik 2 harinkjes gehad”, zegt mijn vader vanuit zijn bed in het hospice. “Ik blijf me verbazen over wat ze allemaal voor je doen.”

Hij is dus nog steeds happy, hoe raar het ook mag klinken.
Hij eet ook weer wat meer en hij praat honderduit, wat lijkt op een soort voorbereiding op het naderende einde. Hij huilt vaak tijdens zijn verhalen.
“Volgens de dokter hier is dat normaal”, zegt hij. “Dat hoort er ook bij.”

Veel verhalen gaan over vroeger. Over zijn eigen jeugd en de jaren erna waarin hij begon met werken en hij zijn eigen boot bouwde. Steeds zijn er tussenzinnetjes, waarin hij met terugwerkende kracht een positief oordeel geeft over zichzelf.
“Dat had ik toen goed voor elkaar.”

En dan ineens maakt hij een sprong naar ons gezin. Ik schrik, want hier praten we normaal niet over. En met een reden. Ons gezin was – op zijn zachtst gezegd – niet erg harmonieus. De spanningen tussen mijn ouders waren groot, mijn vader raakte overspannen en begon te drinken. Het waren de jaren waarin ik hem kwijtraakte.

Lang ben ik daar boos over geweest. Ik probeerde het uit te praten, maar dat lukte niet. Uiteindelijk zette ik me eroverheen en hadden we een overeenkomst: we laten het met rust. Maar nu begint hij er zelf over. Ook die fase wil hij blijkbaar onder de loep nemen.
“Het was niet makkelijk”, zegt mijn vader. “Voor niemand. Maar ik denk dat ik het goed heb gedaan.”
Ik voel dat hij een bevestiging wil van mij. En tot mijn schrik merk ik: ik kan het niet. Ik kan het niet zeggen. Ik begrijp dat hij het nodig heeft om te horen, maar het lukt me gewoon niet. De woorden komen niet uit mijn mond. En zo valt er een ongemakkelijke, bozige stilte.

In de dagen erna worstel ik ermee. Kan ik me hier echt niet overheen zetten? Is er echt niks dat ik kan zeggen om zijn gemoed hierover te kalmeren?

Op vrijdagavond zit ik lang in de auto met collega L., op weg naar een huiskameravond in Brabant. Haar vader is onlangs overleden en zij had een hele slechte relatie met hem.
“Heb jij op zijn sterfbed gezegd dat hij het goed had gedaan?”, vraag ik.
“Nee”, zegt ze. “Dat kon ik niet. Ik heb hem wel wat gerust gesteld en gezegd: ‘ga maar, het komt goed.’ Maar je moet denk ik geen dingen gaan zeggen die je niet voelt. In de spirituele wereld komen ze er toch wel achter hoe het zat. Door eerlijk te zijn, geef je hem veel meer de kans om er nu nog iets mee te doen.”

Daar kon ik wat mee. Al verwacht ik niets meer in die richting.

Vandaag ging ik weer bij mijn vader langs. Uit het niets zegt hij ineens:
“Ik heb in elk geval mijn best gedaan.”
“Dat geloof ik wel”, antwoord ik.
Misschien moeten we het daar maar bij laten.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments