Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 21

Ik rij op de fiets richting de omroepstad.
Het voelt alsof er een enorme tennisbal in mijn keel zit.
Vanmorgen is mijn vader verhuisd, van het ziekenhuis naar het hospice.
Het eindstation.

Ik ben een paar dagen eerder in het hospice op bezoek geweest. Een prachtige oude villa, met een schitterende tuin, 24 uur per dag topverpleging, 6 hele mooie kamers voor de patiënten, een eetkamer waar iedereen welkom is om te zitten of om mee te eten en heel veel lieve vrijwilligers die er alles aan doen om je op je gemak te stellen. Maar toch. Het is iets anders om je vader op te zoeken in een ziekenhuis, dan in een huis om te sterven.

Ik bel aan. Een vrouw doet open.
“Jij bent vast Janneke.”
Ze brengt me naar zijn kamer.
“Het is de grootste kamer van het huis”, zegt ze.
Heeft hij weer. Lucky bastard. Nou, het zij hem gegund.

Ik loop naar binnen en daar ligt hij. In een schitterende suite, met openslaande deuren naar de tuin. De gele gordijnen waaien zachtjes naar binnen. Hij lacht en huilt tegelijk.
“Dit is echt te gek”, zegt hij snikkend.
Hij zal die zin nog vaak herhalen.

Er ligt een papier naast zijn bed. ‘Levensgeschiedenis van de heer Leber’ staat erop. Het blijkt te moeten worden ingevuld voor de medewerkers, zodat ze hem beter kunnen leren kennen.
“Ik kan niet meer schrijven. Het was al nooit veel, maar nu is het helemaal niks meer meer. Wil jij het voor me doen?”, vraagt mijn vader.
“Dat is goed”, zeg ik.
Even hangt de pen boven het papier. Nou heb ik toch al zoveel geschreven in mijn leven, maar hoe schrijf ik de levensgeschiedenis van mijn vader nou toch op?
“Ik ga je vragen stellen”, besluit ik dan. “En het wordt een full quote-verhaal.”
Hij vindt het allemaal best.

Tegen half 5 komt er een vrouw binnen. Ze draagt een glas witte wijn op een schoteltje waar ook een paar kaaskoekjes op liggen.
“Ik had begrepen dat u graag een wijntje wilt voor het eten”, zegt ze tegen mijn vader.
We barsten samen in lachen uit.
“Dit is echt te gek”, zegt mijn vader weer.
“Wilt u er ook een?”, vraagt de vrouw aan mij.
Welja, laat ik dan ook maar gek doen.

En zo klinken we even later onze glazen tegen elkaar.
"Op het leven!", zeggen we.
En dan weer: "Dit is echt te gek."
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments