Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 20

Een apart verhaal in de geschiedenis rond mijn vader is het patatje.
Daar waar de pipo in- en in-verdrietig is dat hij binnenkort zijn opa verliest, lijkt het patatje er helemaal niet onder te lijden. Terwijl hij net zo dol op hem is.
Ik vraag me af hoe dat zit. Kan hij misschien pas dealen met het verdriet als het echt zo ver is? Of ontkent hij het probleem gewoon, omdat hij er niet mee om kan gaan.

Ik nam de jongens mee naar het ziekenhuis, zodat ze opa toch weer even konden zien. De pipo ging al bedrukt naar binnen. Het patatje had een Donald Duck onder zijn arm.

“He jongens!”, zegt mijn vader.
Hij klinkt opgewekt. Hij weet hoe moeilijk dit voor de pipo is en heeft duidelijk besloten er zo luchtig mogelijk over te doen.
De pipo slikt.
Het patatje lacht.
“Lig je lekker?”, vraagt hij.
“Ja hoor, ik lig hier prima”, zegt mijn vader. “En iedereen is heel aardig voor me.”
Daarmee weet het patatje genoeg: alles is in orde en hij kan zijn Donald Duck gaan lezen.

Ondertussen bouwt de spanning zich op bij de pipo. Mijn vader ziet het ook.
“Je hoeft echt niet verdrietig te zijn hoor”, zegt hij. “Ik vind het goed zo. Ik ben 80 en ik heb een mooi leven gehad.”
Hij schiet vol en dat is voor de pipo de druppel; hij barst in huilen uit, in mijn armen.
“Sorry!”, snikt hij er nog tussendoor.
“Dat hoef je echt niet te zeggen”, zeg ik. “Huilen is heel normaal in deze situatie.”
Het patatje kijkt even op uit zijn Donald Duck. Hij lijkt er het zijne van te denken.

Als het bezoekuur is afgelopen, heeft het patatje net zijn Donald Duck uit. We nemen afscheid.
“Dag opa”, snikt de pipo nog na.
Het patatje kijkt mijn vader even serieus aan. Dan lacht hij alweer:
“Als je dood gaat, dan zie ik je weer in het volgende leven!”, zegt hij opgewekt. Hij geeft opa een kus en zwaait.
Ik kijk hem verbijsterd aan en mijn vader barst in lachen uit.
“Nou”, zegt hij. “Misschien moeten we het allemaal maar zo benaderen.”

“Vind jij het dan echt niet erg dat opa dood gaat?”, vraagt de pipo als we weer in de auto zitten.
“Nee”, zegt het patatje. “Want opa vindt het zelf ook niet erg. Dus het is ook niet erg.”
“Maar je gaat hem toch missen?”, vraagt de pipo door.
Het patatje haalt zijn schouders op. ‘Dat zien we dan wel weer’, lijkt hij te denken.

Ik weet nog steeds niet precies wat ik ervan moet vinden.
Maar inspirerend is het wel.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment