Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 19

“Nu willen jullie me zeker weg hebben”, zegt mijn vader tegen de neuroloog en de verpleegkundige.
De verpleegkundige lacht.
“Het is niet dat we u niet aardig vinden”, zegt ze.
“Nee, maar zo’n bed kost kapitalen”, zegt mijn vader. “Ik wil niet dat de staat omvalt omdat ik hier maar lig te liggen.”
Het woord ‘hospice’ valt. 'Een mooie plek om waardig te sterven', zoals het wordt genoemd. Er blijkt er een bij zus R. in de straat te zitten en op een of andere manier voelt dat meteen goed voor iedereen. Een blik op internet doet de rest. Een zogenaamde ‘transfer-verpleegkundige’ doet een intake en gaat aan de slag om te kijken of er plek is.

De gesprekken verlopen rustig, bijna zakelijk. Soms rolt er wel een traan over mijn vaders wangen, maar al met al kan hij in de situatie berusten.
“Na die laatste 24 uur in mijn eigen huisje, met al dat vallen, voel ik ook niet meer de behoefte om terug te gaan”, zegt hij. “Zo’n hospice lijkt me een prima laatste plek.”

Er moeten wel nog wat spullen uit zijn huis komen. Ik rij erheen. Ik loop naar binnen en bel aan in de hal. Automatisch. Ik sta even te wachten en dan dringt het tot me door: hij doet niet meer open. Met een brok in mijn keel zoek ik naar de juiste sleutel om de gang in te komen. In gedachten zie ik de pipo en het patatje voor me uitrennen, zoals het al die jaren ging, op zaterdagochtend. Nu loop ik alleen de trap op. Ik aarzel nog voordat ik zijn voordeur open, maar het moet toch. Binnen hangt de lucht van zware shag. De met bloed besmeurde lakens in de slaapkamer vertellen over die laatste 24 uur dat hij hier woonde. In de woonkamer is alles hetzelfde, maar toch ook alles anders. Want: hij is er niet.
Ik wil wat drinken pakken uit de koelkast en zie het snoep klaar liggen dat hij altijd voor de jongens verstopte als ze kwamen, zodat ze het moesten zoeken.
'Warm, heel warm, gloeiend heet, hoor ik zijn aanwijzingen in mijn hoofd.
Ik pak de post. Op tafel ligt een briefje.
-brood
-melk
-shag
-jam
De letters bibberen.
En ik breek.
Ik huil heel hard, 5 minuten lang. Het is als een wolkbreuk en daarna voel ik me opgelucht. Nog nasnikkend gooi ik in de badkamer wat water tegen mijn gezicht en ik geef ook de planten meteen wat water.

Dan verlaat ik zijn huis.
Ik weet het nu niet alleen, ik voel het ook:
dingen zullen nooit meer zijn zoals ze waren.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment