Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 18

‘Een familie-bijeenkomst’.
Deze gezellige term gebruikt de verpleegkundige voor het overleg dat ze graag wil hebben met zus R., mijn vader en mij.
Aanleiding: de MRI-scan die is gemaakt van mijn vaders hoofd.

Stipt om 9.00 uur zitten zus R. en ik aan het ziekenhuisbed. De afgelopen dagen is hij niet behandeld, alleen maar verzorgd. Op vragen kregen we niet echt antwoord.
“Ik zie het aan hun hoofden”, zegt mijn vader. “De zusters trekken van die zorgelijke hoofden. Dan weet ik genoeg.”
“Ik vind het verdacht dat je nog steeds op een eenpersoonskamer ligt”, zeg ik. “Ze hadden aangekondigd dat je naar een zaal zou verhuizen, maar je bent hier nu nog steeds.”
Maar het duidelijkst spreekt eigenlijk zijn fysieke toestand. Staan kan hij niet meer, zijn gezicht is gaan ‘hangen’ en hij eet nog nauwelijks. Afijn, wat de dokter ook gaat zeggen, onze diagnose staat al vast: het is mis.

De arts komt binnen, met een verpleegkundige. Ze doen de deur achter zich dicht en gaan zitten.
“Nou”, zegt de neuroloog. “Het zit niet goed.”
“Dat dachten we al”, zeggen wij.
De neuroloog zucht geïrriteerd.
“U heeft een hersentumor”, gaat hij door. “Maar daarbij ook nog longkanker. Toch wel, inderdaad. En het feit dat er op in elk geval 2 plaatsen in het lichaam kanker zit, betekent dat er sprake is van uitzaaiing, dus dat is niet goed.”

Het is even stil.
Dan wordt er gesproken over wat nu. De arts weet dat mijn vader niet behandeld wil worden, maar zegt dat dat ook niet meer kan.
“We kunnen nog wat vocht afdrijven. Maar daar zult u geen dag langer van leven.”
Dan volgt de grote vraag: hoe lang nog.
“6 tot 12 weken”, zegt de neuroloog.
“Goh”, zegt mijn vader.
Dit komt duidelijk wel als een verrassing.

Na een tijdje verlaten de neuroloog en de verpleegkundige de kamer. We kijken elkaar even aan.
“Nou”, zegt mijn vader. “Het loopt gesmeerd.”
We lachen.
“Nee maar echt”, zegt mijn vader. “Het is natuurlijk ook schrikken. En later vandaag zal het misschien pas echt doordringen. Maar ze verwachten geen pijn en ik hoef niet meer terug naar huis...”
Het is even stil.
“Dat is het”, zegt hij dan zacht. “Voor het eerst in mijn leven hoef ik me nergens meer zorgen over te maken. Niet over geld. Niet over de boodschappen. Ik ben in goede handen en alles loopt zoals het lopen moet. Wat wil ik nog meer?”

Ja, wat wil je nog meer.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment