Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 17

Telefoon.
“Bent u mevrouw Leber?”, zegt een vrouwenstem.
“Ja”, zeg ik.
“Uw vader is gevonden. Hij is gevallen”, zegt de vrouw.

Een half uur later ben ik bij het tehuis van mijn vader. Ik schrik als ik hem in bed zie liggen. Wonden op armen en benen en zijn lakens besmeurd met bloed.
“De ambulance is onderweg”, zegt de medewerkster van het bejaardentehuis.

Ik ga bij mijn vader zitten. Hij is redelijk rustig en we spreken door wat er is gebeurd.
“Ik val steeds, zomaar. Ik stort gewoon neer en ik kan dan niet meer opstaan. Ik moest de hele kamer doorschuiven om te kunnen drukken op de alarmknop. Daar heb ik 2 uur over gedaan.”
Ik kijk naar de vloer. Overal bloed. Van het idee dat hij daar twee uur heeft liggen schuiven huiver ik.
“De huisarts is geweest. Hij stuurt me naar neurologie. Er is iets met mijn hoofd, denk ik.”

Ik pak een tas in om mee te nemen naar het ziekenhuis.
“Neem maar wat extra mee hoor”, zegt mijn vader. “Ik ben voorlopig nog niet thuis.”
Op dat moment kijken we elkaar aan.
We zeggen het niet.
Maar we denken het wel.

De ambulance-broeders arriveren, met een brancard. Ze tillen mijn vader er voorzichtig op.
“U zit flink onder de wonden”, zegt een broeder.
“Als je het doet, moet je het goed doen”, grapt mijn vader.
Ik vraag naar welk ziekenhuis hij gaat. Het blijkt in Amersfoort te liggen.
“Ik kom er zo aan!”, roep ik naar mijn vader. Ik zie hoe hij door de deur weggereden wordt.
We zwaaien.
En ik denk: ‘Hij komt hier nooit meer terug.’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment