Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

OP STAP MET W.

Vanavond staat op het programma: naar W. om bij te kletsen en daarna samen naar een freelancersborrel, ergens in Amsterdam. W. woont op een toplocatie, zo ongeveer op het Museumplein. Maar om een of andere reden zijn toplocaties vaak onbereikbaar. Dus hoe ik ook rondrijd met de auto, ik word steeds weer weggeleid van haar toplocatiestraatje door borden, busbanen en paaltjes. (Dit noemen we voor het gemak even probleem 1.)

Ik parkeer een paar straten verderop en loop naar haar huis. We eten soep in de achtertuin en praatten bij. Dan gaan we naar de borrel. W. wil wel fietsen, maar ik wil met eigen vervoer. We besluiten haar fiets in mijn achterbak te leggen, zodat zij terug toch kan fietsen en ik met de auto weer naar huis kan. Na 10 minuten proppen met alle banken plat, stellen we vast dat haar fiets niet in mijn auto past. W. zegt dat ze de fiets weer naar huis gaat brengen. “Dan zie ik je zo weer bij mij voor de deur”, zegt ze en rijdt weg. Pas daarna besef ik dat ik daarmee terug ben bij probleem 1.

Ik probeer het straatje nog via allerlei rondjes toch te bereiken, waarbij het laatste rondje een beetje groot uitvalt en me helemaal om het Marriott heenvoert. Ondertussen bel ik naar W.’s huis, waar haar zoontje me vertelt ‘dat ze al weg is, zonder mobiele telefoon’. Ik ken het adres van de borrel niet, dus ik besluit dat hier onze wegen dan blijkbaar scheiden en dat ik dan maar naar huis ga. Het is even omschakelen, zeker voor een niet zo flexibel iemand als ik, maar goed. Dan zie ik ineens iets liggen op de bijrijdersplek: W.’s tas. Met alles erin. Ik keer dus weer om, rij naar W.’s buurt en parkeer zo dicht mogelijk bij het onbereikbare ‘toplocatiestraatje’ om daar in elk geval de tas af te kunnen geven aan haar zoon.

Telefoon.
W.
Waar ik zit.
Daar en daar.
Ze komt eraan.
Dus we gaan toch.
(Weer omschakelen.)

Daar gaan we dan. De borrel is ergens achter het Amstelstation. Geheel tegen de trend van deze avond in, rijden we er zo naartoe. Het parkeren is gratis, er is plek genoeg en… ik zie de gastvrouw al buiten zitten, op een stoeltje en met de krant. Dat is natuurlijk een beetje raar, voor iemand die een borrel geeft.

We stappen uit, lopen naar haar toe. Ze kijkt een beetje verbaasd. “Jullie komen toch niet voor de borrel?”, vraagt ze. “Want die is pas volgende maand.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments