Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

WITTE GATEN

Soms hoor je een zin die je niet begrijpt, maar die je wel bij blijft om een of andere reden. Dat gebeurde bij mij een keer in Engeland, tijdens een les weer aan het Arthur Findlay College. Op dit internationale opleidingscentrum voor mediums, had ik les van Mavis Pittilla. Een prachtig medium en heerlijk mens.

Tijdens een van de lessen vertelde Mavis dat wij – de studenten – te vaak een verkeerd beeld hadden van de spirituele wereld.
“You seem to think that the spirit world is far away. But it’s not. It’s actually right here and it’s working right through us, all day long. You’re just nog aware of it.”
Ik vond het een interessante gedachte, maar echt begrijpen deed ik het niet. Dat de andere wereld om ons heen is nog wel, maar dat ze ‘door ons heen werken, zonder dat wij dat merken?’ En toch: de zin liet me niet los.

Het was twee jaar later dat ik aan het werk was in mijn praktijk. Het was een zware dag, want ik tobde weer eens met kramp in mijn darmen. Daar had ik al jaren last van, eigenlijk steeds meer en het deed zoveel pijn dat het me alle energie ontnam. Ik bereidde me voor op een consult en zoals altijd vroeg ik aan ‘de jongens aan de andere kant’ of ze me wilden helpen. Zeker met die vervelende kramp. De klant belde aan en kwam binnen. Ze heette Ellen en ze bleek een heel spontaan mens.

“Wat een leuke ruimte!”, zei ze terwijl ze rondliep. “Leuke lampen, leuke sfeer, allemaal leuk...” Haar ogen gingen de kamer door. “Grappig, die kleine olifantjes ook en zo’n muur met lampjes... En hé, drink jij cola light!”
Ze wees naar de fles cola die op een tafel stond.
“Ja”, zei ik verbaasd. “Ik móet zelfs cola light. Ik ben verslaafd aan cola light.”
“Maar het is slecht voor je!”, zei Ellen.
“Nee hoor”, zei ik defensief.
Niemand kwam tussen mij en mijn cola light.
“Jawel, het is slecht voor je darmen”, zei Ellen. “O, en dat zijn foto’s van je kinderen... Wat enig...”

Tijdens het consult viel me op dat Ellen weliswaar ratelde over van alles, maar dat ze ook een sterk spiritueel bewustzijn had.
“Ik doe alles op gevoel”, zei ze. “En het klopt ook altijd.”
Toen ze weg was, keek ik naar de fles cola light. Ik dacht even na.
“Nee toch...”, zei ik hardop.
Het was weer even stil. Toen schoot die zin van Mavis Pittilla me binnen. Zou het kunnen?, vroeg ik me af. Zou het kunnen dat die woorden van Ellen ingegeven waren door de andere kant? Dat mijn buikpijnen door de cola light kwamen? En dat zij, met haar spontane manier van doen en spreken, dat zo aan mij door kon geven?

Er was maar één manier om daar achter te komen. En dat was meteen de moeilijkste manier, want ik was écht verslaafd aan cola light. Maar met veel moeite, en nog af en toe een kleine terugval, lukte het me om ervan af te komen. En u raadt het al: die vreselijke krampen zijn sindsdien voorbij.

In de wereld van de astronomie wordt wel eens gesproken over zwarte gaten; gaten waarin alles verdwijnt. Maar sinds deze ervaring met Ellen, geloof ik ook in witte gaten. Dat zijn mensen door wie de spirituele wereld kan spreken. En die, door hun manier van zijn, spontaan dingen doorgeven, zonder zich daar erg bewust van te zijn. Let dus goed op op wat mensen tegen je zeggen. Zeker wanneer je er net een schietgebedje heb uitgegooid.
En Ellen, mocht je dit lezen: nog heel erg hartelijk bedankt!
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments