Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 13

“Ben je al rijk?”, vraagt mijn vader aan de doktersassistente.
“Nee”, zegt ze lachend.
“Dan ga ik ook niet met je trouwen”, zegt mijn vader beslist.
80 Jaar en nog steeds aan het flirten.

Hij kan nou wel gezellig zitten doen, maar ik weet dat hij eigenlijk bloednerveus is. Niet voor niets wilde hij dat ik meeging naar dit gesprek.
De huisarts komt ons halen. Ik zie dat hij zich ‘gewapend’ heeft voor dit gesprek. Ik zie het aan zijn blik, aan zijn lichaamshouding. Oh boy.

“Zegt u het maar”, zegt de huisarts tegen mijn vader.
“Nou...”, zegt mijn vader.
Er volgt een onsamenhangend verhaal over pijn en rillingen en geen eetlust en dan kijkt hij mij aan.
“Ik kan het niet zo goed verwoorden”, zegt hij.
“Hij wil dood”, zeg ik.
“Zoiets hoorde ik al”, zegt de huisarts.
“En de vraag is of u daaraan meewerkt”, zeg ik.
“In principe wel”, zegt de huisarts. “Maar.”

De ‘maar’ is een procedure. Die beslaat uit onderzoek, een rapport van de huisarts, een bezoek van een scan-arts en diens onderzoek en rapport. En dan dat allemaal naar de rechter en dan diens oordeel. Al met al ben je al gauw 3 maanden verder, bereken ik.

“Ik wou eigenlijk nu dood”, zegt mijn vader.
“Dat zal niet gaan”, zegt de huisarts. “Bovendien heb ik slecht nieuws: de procedure geldt alleen voor mensen in een toestand van uitzichtloos lijden, zoals kankerpatiënten in een terminale fase. En dat bent u niet, vrees ik...”
Mijn vader kijkt verbijsterd.
“Maar ze willen me gaan amputeren. Dat wil ik niet. Ik heb er genoeg van. Ik ben 80 en ik ben klaar. Dat voel ik. Dat kan toch, dat ik dat voel!”
“Daar heb ik begrip voor”, zegt de huisarts. “Maar u zit in een grijs gebied.”
“En hoe kom ik daar uit?”, vraagt mijn vader.
“Het klinkt heel raar, maar door ernstig ziek te worden”, zegt de huisarts.

Het goede nieuws is dat die kans bestaat. De huisarts heeft laatst bloed afgenomen bij mijn vader en vermoedt dat ‘er ergens iets zit’. Hij raadt mijn vader aan een longfoto te laten maken.
“Dus we moeten hopen dat je kanker hebt”, zeg ik cynisch.
“Ja”, zegt mijn vader.
Het is even stil.
“Ik wou het eigenlijk netjes doen”, zegt mijn vader tot slot. “Dus niet voor de trein springen, of de zee inlopen.”
De huisarts zegt niets, maar typt dit wel in het dossier van mijn vader. Daarmee ligt de wanhoop vast. En niemand die daar wat voor koopt.

We overhandigen nog de papieren van de euthanasie-vereniging en ook die gaan in het dossier. Dan schudden we handen.
“Ik hou u in de gaten”, zegt de dokter zorgzaam.
“Ik u ook”, zegt mijn vader bozig.

In de auto zeggen we niks. Pas thuis komt het gesprek weer op gang.
“Pap”, zeg ik. “Ik heb een beetje geïnformeerd en er zijn ook andere manieren hoor. Niet legaal, maar wel netjes.”
“Echt?”, zegt mijn vader.
“Ja”, zeg ik. “In Duitsland schijn je iets te kunnen halen. Als je dat wilt, dan doe ik dat.”

Hij zegt niks, maar omhelst me.
En hij geeft me een zoen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments