Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

1000 KLEINE STAPJES: 12

“Nou, zullen we dan maar?”, vraagt mijn vader.
“Ja, is goed”, zeg ik.
Ik probeer zo dapper mogelijk te klinken.
In elk geval niet zoals ik me voel.
Gespannen, verdrietig en bang.

Hij schuift twee enveloppen naar me toe.
NVVE staat er groot op.
Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie.

In de ene enveloppe zit een boekje waar groot op staat ‘Dit lezen voordat u de wilsverklaringen invult!’ Ik blader het door.
“Ik geloof het wel hoor”, zegt hij. “Het moet natuurlijk allemaal weer heel ingewikkeld, maar in mijn geval is het vrij simpel.”

In de andere enveloppe zit een map met allerlei gekleurde formulieren.
“Dit is een niet-meer-behandel-formulier”, zeg ik. “Wil je dat ook invullen?”
“Ja”, zegt hij. “Ze moeten me laten gaan. Anders gaan ze alsnog mijn benen afzetten.”
Ik lees het formulier voor. En vul dan de datum en de plaats in.
“Hier moet je tekenen”, zeg ik.
Zijn hand trilt. En bibberige krabbeltje komt er op het papier te staan.
“Dat lijkt ook nergens meer op”, zegt hij.

Ik pak de volgende stapel.
“Deze gaan over euthanasie”, zeg ik.
Ik kijk hem aan.
Hij knikt.
Ik lees het formulier aan hem voor. Veel juridische taal, maar heel helder en hard staat daar dat ene zinnetje dat zegt dat hij vraagt aan de huisarts om zijn leven actief te beëindigen. Met behulp van een injectie of medicijnen.
“Hoe wil je eigenlijk dat het gebeurt?”, vraag ik. “Door die injectie van de arts of dat je zelf iets inneemt.”
“Dat laatste”, zegt hij. “Zo’n injectie vind ik toch een belasting voor die man.”
“O”, zeg ik.
Ik denk even na.
“En wil je dan een dag afspreken waarop je het gaat doen?”
“Nee”, zegt hij. “Ik denk dat ik het ineens voel. Dat ik op een avond denk: dat was het. Dan bel ik jou en dan doe ik het.”
Het is weer stil.
“Dus je doet het op een avond”, vraag ik.
“Ja”, zegt hij. “Ik weet niet waarom. Eind van de dag, eind van het leven. Zoiets.”
“En bel je me dan om te zeggen dat je het gaat doen? Of bel je om te zeggen dat ik mag komen om erbij te zijn?”
“Dat mag jij weten”, zegt hij. “Ik weet niet of je het aan kunt om erbij zijn.”

Het is op dit punt dat ik breek. Tranen stromen over mijn wangen en ik snik. Terwijl ik me zo had voorgenomen om dat niet te doen, want ik wil het voor hem niet moeilijker maken dan het al is.
“Wil je wat drinken?”, vraagt hij lief.
Hij probeert overeind te komen, maar het lukt niet.
Ik pak zelf een glas drinken en herpak me.
“Ik denk er nog even over na”, zeg ik.
“Is goed hoor”, zegt hij. “We hebben nog wel een paar weken de tijd...”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments