Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

4 MEI

Drie jaar geleden gaf ik een huiskameravond in Hilversum.
Daar ontmoette ik Pim.
Pim was een joodse vrouw van 80.
Haar overleden moeder kwam door en Pim was diep geraakt.

“Zou ik eens verder met je mogen praten?”, vroeg ze na afloop. “Want zoals je begrepen hebt ben ik joods. En ik ben er wel meer kwijtgeraakt.”
We spraken af dat ik, gezien haar leeftijd, naar haar toe zou komen. En zo zat ik op een dag bij haar aan de keukentafel in een prachtig appartement, midden in de bossen. De zon scheen door de bomen. Het voelde als een magische plek.

Op die magische plek volgde een magisch consult. De zin ‘ik ben er wel meer kwijtgeraakt’ bleek een understatement. Niet alleen was Pim haar hele joodse familie kwijtgeraakt tijdens de oorlog, maar in de jaren daarna waren ook 2 van haar 3 kinderen overleden.
Samen met haar man Joop zat ze tegenover me toen ik contact maakte met hun zoon D., die zichzelf van het leven had beroofd.

Ik was zo nerveus, dat ik dacht dat ik het niet kon.
Ik bleek het wel te kunnen en dat kwam door D., die met zoveel liefde doorkwam.
De dankbare reactie van Pim en Joop zal ik nooit vergeten.
En de zonnestralen leken te dwarrelen tussen de bomen op die magische plek.
Toen ik weer in de auto zat, moest ik huilen. Zo onthutst was ik door deze on-aardse ervaring.

Er volgden veel meer consulten. De hele joodse familie kwam langs. En ik leerde zo veel, uit hun verhalen en uit de verhalen van Pim. De Holocaust kreeg allemaal persoonlijke gezichten die vertelden en vertelden. En ik leerde vanuit de spirituele wereld hoe ze daar te werk waren gegaan. Hoe alle mensen die in die vreselijke kampen waren gestorven, met extra zorg en liefde waren opgevangen. Ik zag een prachtig wit schild om ze heen. Weer waren ze afgesloten, maar nu ter bescherming. Alles werd (en wordt er nog steeds) gedaan om deze zwaar beschadigde zielen te helpen bij hun herstel.

Op een dag zat Pim’s man J. niet meer aan tafel.
Joop was dood.
De keer erna was ook hun 3e kind niet meer hier, maar aan de andere kant.
Pim was nu alleen.

Of… was dat wel zo? Er is geen plek geweest waar ik overledenen zo dichtbij heb gevoeld. In alle gesprekken die volgden, waren ze erbij, praatten ze mee.
“Ik ben zo blij dat je me dit hebt geleerd”, zei Pim. “Vroeger zou ik gedacht hebben dat ik gek was geworden. Nu weet ik dat het klopt wat ik voel. Dat ze nog altijd bij me zijn en voor me zorgen.”

Vandaag was ik er voor het laatst, want Pim gaat verhuizen.
We waren er allebei emotioneel van.
“En het is nog 4 mei ook”, zei Pim. “Hoe vind je dat?”
“Bizar”, zei ik. “En ook weer niet. Alles hier is altijd zo bijzonder geweest op deze plek.”
Pim schonk thee in en de zon scheen weer door de bomen.

En zo was alles voor het laatst.
Maar alles zal ook blijven.
Want zolang we leven is het er nog.
En het leven houdt nooit op.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments