Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

EEN CRIMINEEL PASEN

“We gaan naar 4 pd’s”, zegt inspecteur G.
Zo, de eerste politieterm is al gevallen: pd = plaats delict.
“Het zijn allemaal plekken waar iets is gebeurd en ik zeg niet wat.”
Nee, dat is prima.
We willen ook helemaal niet weten wat.
We willen het voelen.

We gaan op pad, inspecteur G. en 6 mediums. Allemaal jonge, maar bloedserieuze collega’s die willen kijken hoe deze tak van het werk ze afgaat. En die ook allemaal iets willen bijdragen aan een mogelijke oplossing. We lopen en we lopen en ik zeg expres niet waar we lopen omdat ik begrepen heb van inspecteur G. dat de meeste van zijn collega’s niet weten wat we hier aan het doen zijn.
“En dat moesten we maar zo houden”, voegt hij eraan toe.
Boodschap begrepen. Niet iedereen is zo open minded als inspecteur G.
Dus we lopen ‘ergens’.
En ik laat het aan uw helderziendheid over waar dat is.

We komen op de eerste plek. Onderweg hebben we ons nog afgevraagd hoe we te werk zullen gaan. Hoe haal je, op een plek waar jaren geleden ‘iets’ gebeurd is, precies die ene misdadige gebeurtenis naar voren met al zijn details? Leg je eerst contact met de andere wereld? Of komt het allemaal vanzelf naar voren?
“Hier is het, nummer 34, wijst inspecteur G.”
Iedereen kijkt omhoog. Rillingen. Ik hoor een vrouwengil in mijn hoofd en zie bloed over de muur lopen. Het is duidelijk: het komt vanzelf. Iedereen gaat meteen in stilte aan het werk. De een zittend op een bankje, de ander lopend voor het huis. En iedereen schrijft op wat er naar boven komt.
“Bizar dit”, zegt medium I. als ze klaar is. “Je voelt en ziet het heel sterk, maar voor hetzelfde geld is het je fantasie die aan het werk is.”

Dat zullen we later horen, na afloop van de 4 bezochte plekken. Een is er voor een snackbar, bij een prullenbak. Ik zie er meteen een jongen op de grond liggen. Hij bloedt dood. Het is vreselijk. Een man met een ijsje loopt er gewoon overheen.
Een andere pd is in een heel rustig wijkje. Zoals overal trekken we ook hier veel bekijks.
“Wat zijn jullie nou aan het doen? Zijn jullie iets aan het tekenen? Wat valt hier nou te tekenen? En waarom zeggen jullie niks?”, roept een vrouw van een balkonnetje.
Bij de laatste plek voel ik het minste. Misschien ook omdat ik moe ben. Het vraagt toch meer van je dan je denkt.

Na afloop gaan we terug naar het bureau. Daar vertelt inspecteur G. over alle zaken. De een nog bloediger dan de andere. Maar opvallend is dat we in grote lijnen bij alle zaken wisten waar het om ging. Het aantal doden, overval of afrekening, afkomst slachtoffers, vluchtweg daders, achtergrond van de misdaad. En natuurlijk hebben we ook heel veel niet goed, maar dit is ook een andere tak van sport. Dit moet je oefenen. Heel veel oefenen.

Inspecteur lijkt wel blij verrast. “Ik vind het heel frappent”, zeg hij. “En ik heb een paar hele interessante dingen gehoord. Die ga ik toch nog even natrekken.”

En zo was het een hele bijzondere middag voor ons allemaal.
Een dag die schreeuwt om een vervolg.
En in elk geval een hele andere tweede paasdag dan anders.
Zoals we zelf grappig zeiden: ‘De een zoekt eitjes en de ander zoekt lijkjes.’
Want helemaal normaal zijn we natuurlijk niet...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments