Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

LOSLITTEN

Het laatste familieweekend van de schoonfamilie was alweer 5 jaar geleden.
Dat was te lang.
Daar waren we het allemaal over eens.

En dus werd het initiatief van nicht M. om het dit jaar toch weer te organiseren met gejuich ontvangen. Er werd een heel strandhotel afgehuurd waarvan we zelf de keuken mochten gebruiken. Er werd een datum geprikt. En zowaar: iedereen kon, bij elkaar toch bijna 50 man.

Hoe maak je vervolgens sfeer? Dat kan niet. Je kunt allemaal bij elkaar komen met de beste intenties. Je kunt zorgen voor eten, drinken, een mooie omgeving en muziek. En verder moet je het loslaten. Maar al na een uurtje voelde je: het was goed. En toen men er zin in had, werden de instrumenten uitgepakt en werd er samen gemusiceerd. Improviserend, want ook dat is de Friese schoonfamilie: we spelen gewoon wat in ons op komt. En dat was mooi en gezellig.

“Is er een programma voor morgen?”, werd er hier en daar gevraagd. Maar de stilte die volgde zei genoeg: geen programma. Wie wilden wandelen langs het strand, gingen wandelen langs het strand. Anderen gingen zitten in de zon, spelletjes spelen, een boek lezen, flessenvoetbal spelen met de kids…

En ineens stond er zaterdagmiddag een kookploeg klaar in de keuken. Bestaande uit allemaal neefjes, nichtjes en hun vriendjes en vriendinnetjes. Er was helemaal niet gevraagd om een kookploeg. Ze stonden er gewoon.
“Wat gaan we maken?”, vroegen ze.
“Nasi”, zei A. “Met verse groenten, gebakken banaan, sate en gebakken eieren. En we maken een vegetarische variant en eentje met vlees.”
Er volgde een kooksessie die zo soepel en stressloos verliep… Topchef eat your heart out. En het smaakte geweldig.

Het werd zondag. En tijdens de laatste wandeling was iedereen het erover eens: dit was een groot succes. Tijdens het koffiedrinken stond nicht M. op. “Zullen we even overleggen of we dit weer doen, zo’n familieweekend? En wanneer?”, vroeg ze.
Er volgde een korte stilte. En toen allerlei meningen: velen wilden dit best jaarlijks, anderen twee- of driejaarlijks. En de kids het liefst alweer volgende week.
Uiteindelijk nam zwager W. het woord:
“Ik stel foar dat we it loslitte.”

Loslitte? Dat klonk eng. Het klonk naar ‘we zien wel.’ En naar mogelijk pas weer over 5 jaar. Of misschien nog wel later. En toch: het was het enige juiste voorstel, zo voelden we ook wel. Iedereen kon zich er wel in vinden. "Het komt wel weer bovendrijven, als het zo ver is", sprak zwager S. wijs.

En zo namen we vrolijk afscheid.
Met de woorden: we litten it los.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments