Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

EIGEN BAAS JA OF NEE

Ik ben een typische eigen baas.
Al meteen na mijn afstuderen, ging ik werken als freelancer. En dat beviel goed. In al die jaren dat ik (eind)redacteur was, ben ik een keer 3 maanden in loondienst geweest. En hoe leuk het blad en de collega’s ook waren, ik miste het gevoel dat ik zelf aan het roer stond.

Eigen baas dus. En toen de schrijfwereld instortte in 2008, wist ik dus een ding zeker: ik blijf eigen baas.

Het werd, zoals bekend, een mediumpraktijk. Nou, eigenbaziger kon het niet, toch? Als ik klanten wilde, moest ík ze werven. Als ik een cursus wilde gaan geven, moest ík hem opzetten. Folders, kaartjes, een ruimte huren, het kwam allemaal op mij aan. En alles werd zoals ik het wilde. Lekker, eigen baas.

Toen gebeurde er iets raars. Tijdens mijn opleiding had ik vooral geoefend op vrouwen. Die vormen nou eenmaal de hoofdmoot in deze beroepsgroep. Maar toen ik mijn praktijk startte, kreeg ik ineens allemaal mannelijke klanten!
“Heb jij dat ook?”, vroeg ik aan collega D.
“Nee”, zei ze. “Ik heb haast nooit meer mannen. Maar ik ben er ook niet bang meer voor.”
“Hoe bedoel je?”, vroeg ik.
“Jij bent bang voor mannelijke klanten, omdat je ze niet gewend ben”, zei collega D. “Daarom sturen ‘ze’ die naar je toe.”
Ik wist wie ze bedoelde met ‘ze’. Maar of ‘ze’ nou mannen naar me stuurden, daar had ik zo mijn twijfels over.

Toch had D. denk ik wel gelijk. Nadat ik wekenlang mannen had ‘afgewerkt’, was mijn angst weg. En toen kwamen er ook geen mannen meer. Blijkbaar waren ‘ze’ tevreden. Ik kreeg wel ineens allemaal mensen met drugsproblemen. Een fenomeen waar ik geen ervaring mee heb. Ik werkte me door een heleboel drugsellende heen. En toen hield ook dat op.

En zo kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik niet echt eigen baas ben. Maar dat ik toch soort van in dienst ben van ‘ze’, van ‘de jongens aan de andere kant.’

Het was een jaar of 2 geleden dat het idee voor het eerst te binnen schoot: De Avond van de Ziel. Het klonk zo mooi. Maar het leek me ook een hoop gedoe. Moest ik gaan nadenken over de ziel, waar ik niet veel van af wist. Moest ik boeken gaan lezen, een heel verhaal gaan schrijven, een zaal huren, die avond promoten. Nee, toch maar niet.
Alleen... het idee ging niet weg. Ik droomde erover, iemand gaf me een boek over de ziel, mensen begonnen me er vragen over te stellen...

Lang verhaal kort: ik gaf me eraan over. En morgen is het zo ver.
“Leuk idee”, zei iemand vandaag tegen me.
“Ja, leuk he”, zei ik.
En ik dacht: ik geloof alleen niet dat het van mij is...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments