Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

THE NEXT GENERATION

Applaus!

De pipo en ik zitten bij de film Briefgeheim in het filmhuis. Een spannende film naar het boek van Jan Terlouw die beloond wordt met applaus, vooral van de aanwezige kinderen. Dat is leuk, want wanneer maak je dat mee in de bioscoop?

Het komt misschien ook doordat de 3 hoofdrolspelers – 2 meisjes van 12 en een jongen van 13 – aanwezig zijn. Zij zullen nu het podium opkomen om eventuele vragen te beantwoorden.
“Ga jij een vraag stellen?”, vraag ik de pipo.
“Neu”, zegt hij.
“Jammer”, zeg ik.
Ik zie een beetje op tegen de gênante situatie waarin het doodstil zal blijven omdat niemand iets durft te vragen.
"Maak je niet druk. Ik weet zeker dat er genoeg vragen zijn", zegt de pipo zelfverzekerd.

Een man van het filmhuis introduceert de acteurs en geeft dan de gelegenheid tot vragen stellen. En ik blijk het helemaal mis te hebben, want best veel kinderen steken hun hand op. Nu maar hopen dat we geen vragen krijgen als ‘Wat is je lievelingskleur?’ en ‘Hou je van dieren?’

Maar ook hier heb ik het mis, want er komen behoorlijk goeie vragen langs. ‘Hoe lang duurt een film maken?’ ‘Hoe kwamen jullie aan je rol?’ En de topper: ‘Hadden jullie niet de neiging om elkaar tijdens het filmen met je eigen naam aan te spreken, in plaats van metdie van je karakter?’
Het grappige is dat presenteer-meneer de vragen steeds niet begrijpt. “Hoe bedoel je precies?”, vraagt hij iedere keer. Maar voor de jonge acteurs is het meteen volstrekt duidelijk wat de vragenstellers bedoelen en ze geven ook hele leuke en spontane antwoorden.

Na afloop krijgen ze een cadeaubon en dan lopen ze het podium af. Alleen staan onderaan het podium allemaal kinderen klaar met een exemplaar van het boek Briefgeheim en een pen. Ze willen handtekeningen! Daar had de organisatie niet over nagedacht en het wordt een gedrang van jewelste.
“Weet je wat”, zegt de jongen van 13. “We gaan bij de uitgang van de zaal staan. Dat is veel handiger want daar is denk ik meer ruimte.”
En zo doen ze het. Iedereen gaat naar de hal en de kinderen vormen netjes een rij en alles loopt prima.

Zo’n zondagmiddag was het.
Het moment dat je zag dat je ze vaak onderschat.
Dat ze heel veel dingen beter kunnen dan je dacht.
En sommige dingen misschien zelfs al beter dan jij.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments