Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

GESLOOPT MAAR GELUKKIG

praktijk

“Ik ga er vast heen hoor”, zeg ik tegen A.
Ik loop de hele ochtend al te ijsberen van de zenuwen.
Dat kan ik dan beter op de praktijk gaan doen.

Als ik daar ben aangekomen, gaat de telefoon.
“Ja, hier de cameraman. Kunnen wij het licht vast komen installeren?”
Ze staan al voor de deur en gaan meteen aan de slag. Binnen no time is mijn praktijk helemaal verbouwd en staan er gigantische lampen in. Ik kijk ernaar en herken mijn ruimte haast niet meer. De zenuwen gieren door mijn keel.
“Prem is het meisje waarvoor je straks een consult moet gaan doen nu aan het interviewen en dat gaan we even filmen. We komen over anderhalf uur terug”, zegt de cameraman. Hij heeft een heel vriendelijk gezicht en dat stelt me dan weer wel heel erg gerust. En zo vlieg ik een beetje heen en weer tussen ‘complete stress’ en ‘naar omstandigheden rustig.’

Ik ga zitten in mijn kamer. Dit is dan denk ik het moment om me voor te bereiden op wat ik straks moet gaan doen: een contact maken voor dat meisje uit het programma De Herkansing. En dat onder de druk van de camera’s. Ik mediteer even en doe dan iets wat ik anders nooit doe: ik val op mijn knieën om 'ze' om extra hulp te vragen.

Na 20 minuten gaat de bel.
“We zijn er al. Ben je klaar om te beginnen?”
Ik zeg van ja.
“Ga maar staan op het actiepunt”, zegt de cameraman.
Het actiepunt. O ja, ik moet om de hoek gaan staan om daarvandaan naar Prem en het meisje te lopen om kennis te maken voor de camera. Als dat erop staat, lopen we allemaal naar boven.

“We gaan het in 1 take opnemen. Dus doe maar gewoon wat je altijd doet”, zegt de cameraman.
Dat vind ik wel een hele grappige opmerking, gezien de omstandigheden, maar oke, ik snap de bedoeling. Ik ga zitten met het meisje en ik begin. En heel gek: ik ben rustig. Ik praat wel snel, maar dat komt omdat ik al 'in the zone' zit. Ik voel haar vader ook al bij me. Hij staat te dringen. Hij wil contact maken.

Als het consult klaar is, komt Prem naar ons toe lopen. Hij kijkt me versteld aan.
“Ik vind dit dus allemaal poppenkast", zegt hij. "Maar alles wat je hebt gezegd klopt. Hoe wist je dit allemaal!”
‘Volgens mij heb ik het goed gedaan’, denk ik bij mezelf.

Er moeten er nog een paar zogenaamde ‘headshots’ gemaakt worden van mij.
“Doe maar gewoon of je voor mij een consult doet”, zegt Prem, die tegenover me is gaan zitten. “Of nee”, bedenkt hij dan: “Maak maar contact met mijn vader.”

Alsof het om 3 ons ham bij de slager gaat.

Ik twijfel even. Ik ben tamelijk kapot van alle spanning. Ik heb pijn in mijn rug en mijn buik en ik heb een gierende honger, want eten lukte niet vandaag. En toch sluit ik mijn ogen. En oh, wat zijn ze weer behulpzaam aan de andere kant, want daar is Prems vader al. Ik vertel en vertel en vertel en dit keer gaat het makkelijk. Alsof ik 3 ons ham afsnij in een slagerij.

Later zegt Prem: “Je praat als een sportverslaggever. Je ratelt maar door.”
“Ze zit in een soort flow”, stelt de geluidsman vast.
Vooraf in zijn ogen nog een blik van ‘wat een onzin’, maar nu kijkt hij heel anders.

De spullen worden weer ingepakt en ze zetten alles weer keurig op hun plek. Prem bedankt me en zegt dat hij geraakt is. De camera- en de geluidsman willen een visitekaartje om een afspraak te kunnen maken. En dan loopt het hele circus de trap weer af.

En ik?
Ik ben een gesloopt, maar zeer gelukkig meisje.
En als het stil is, val ik weer op mijn knieën.
Om 'ze' te bedanken.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments