Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

DODE LEVENDEN EN LEVENDE DODEN

Er klinkt een hoop gestommel op de trap van mijn praktijk.
En dat is raar, want ik verwacht maar 1 persoon.
Maar er komen er 3 naar boven: een moeder en haar 2 volwassen dochters.

“Hallo”, zeg ik als ze boven komen. “Zijn jullie met z’n drieën gekomen?”
Ik zie de spanning op hun gezichten.
“Zo”, zegt moeder. “Kan ik hier mijn jas ophangen?”
“Ja”, zeg ik. En ik denk: ‘blijkbaar wil ze eerst haar jas ophangen en dan pas hallo zeggen.’
Ook de dochters zeggen niks en hangen zwijgend hun jas op.
“Zo”, zegt moeder als de jassen hangen. “En dan hier naar binnen?”
“Ja”, zeg ik.
Zwijgend gaat het drietal naar binnen.
En ik denk: ‘Nou, dan ga ik ook maar naar binnen.’

Ze willen koffie. En zelfs als ik dat voor ze neerzet, zegt moeder weer alleen:
“Zo.”
Niemand kijkt me ook aan. Moeder kijkt voor zich uit, dochter 1 kijkt op haar mobiel en dochter 2 naar haar handtas. Het is echt heel ongemakkelijk.
“Wat kan ik voor jullie doen?”, vraag ik in de hoop op toch wat contact voordat ik ga beginnen.
“U bent toch medium”, zegt moeder.
“Dat klopt”, zeg ik.
“Nou...”, zegt moeder, met een hoofd van: doe dat dan gewoon.
Ik moet me echt ergens overheen zetten om überhaupt te kunnen beginnen.

Het blijkt te gaan om contact met vader. En ik moet zeggen dat vader gelukkig een stuk communicatiever is dan de rest van het gezin. Hij komt met bewijs over vissen, waar hij van hield. (En ik denk: ‘ja, daar kan ik me in dit geval ook echt iets bij voorstellen’. Hoewel ik dat natuurlijk helemaal niet mag denken, maar ik denk het lekker toch.) En na nog wat statements laat vader ineens iets heel specifieks zien: een val van een ladder en daarna naar het ziekenhuis en vervolgens belanden in een rolstoel.

Dit noemen wij: topbewijs.

Topbewijs is om van te jubelen en te juichen, niet alleen voor het medium, maar ook voor de ontvangers. Topbewijs vraagt om kreten als ‘wauw!’ en ‘oh!’ en ‘ah!’. Maar wat zegt moeder:
“Tja.”

Het hele consult gaat er geen emotie over tafel. Men staart voor zich uit en zegt bijna niks. Na 3 kwartier ben ik uitgeput. En wil ik het liefste dat ze heel snel vertrekken. En dan komt er een verbijsterende tekst uit moeders mond.
“Zo”, zegt ze. “En wanneer zullen we dan weer komen voor zo’n...” Ze kijkt naar haar dochter: “Hoe noem je dit?”
“Een reading geloof ik”, zegt de dochter.
“Voor zo’n reading?”, zegt de moeder.
“Ik zou even een tijdje wachten”, zeg ik. “Laat het vooral een poosje lekker bezinken.”

Als ze weer alledrie naar beneden stommelen, ben ik nog verbaasd. Was dit nou de spanning? Of het toppunt van het oerhollandse ‘geen emoties tonen’. Ik vrees een combi van beiden. Ik bedank in elk geval nog wel even de overleden vader, die echt zijn best heeft gedaan.

Soms zijn de doden meer levend dan de levenden.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment