Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

HUILEN VAN DE MOOI

De oudste broer van A. werd 70.
Maar dat klopte natuurlijk niet, want W. is nog helemaal geen 70.
Hij speelt in meerdere orkesten en doet bestuurswerk voor het dorpshuis.
Dus dat 70 dat moesten we nog maar eens gaan narekenen, maar goed, hij gaf een feest en daar ging het om. Want de feesten van mijn Friese schoonfamilie hebben altijd iets… speciaals.

De schoonfamilie is namelijk van de muziek. Ze zitten in orkesten, componeren, maken jingles, zijn dj en dus stonden er heel wat optredens gepland.
Een daarvan was een ‘familie-act’ die werd verzorgd door verschillende generaties. Eerst zetten nicht M. en haar vriend W. Bach in, gespeeld op fagot en saxofoon. Dat was wonderschoon. Maar toen ineens stond neef J. op en drukte op wat knoppen van een zwart apparaat. Bach werd nu veranderd in een Dubstepmix met een hele zware bas. Ik keek naar de jarige. Hij glimlachte, net als de rest van de zaal. Het patatje, die ik in mijn armen had, barste zelfs in lachen uit. En toen stond H. op, vriendje van nichtje F. Dwars door de Bach-Dubstepmix heen, deed hij een soort schreeuwact in het Fries die we niet konden verstaan maar die ons toch raakte. Het gezicht van het patatje stond ondertussen op een mengeling van Verbijstering en Dikke pret.

En toen, even plotseling, zette schoonzus G. een lied in, begeleid door haar man D. op accordeon. Het lied droeg de titel: ‘Bisto samar 70 jier.’ (Ben je zomaar ineens 70 jaar.) Ik keek naar de jarige. Hij pinkte een traan weg. Waarna ineens nichtje F. achter de piano de wals van Amélie Poulain begon te spelen. Rillingen. Haar vader D. viel in met de accordeon en schoonzus G. liep naar de jarige en vroeg hem ten dans. Ze walsten een paar maten en toen ‘gaf’ G. de jarige aan een van zijn exen en vroeg iemand anders ten dans. En zo stonden er binnen de kortste keren allemaal mensen te walsen op Amélie Poulain.

En dat beeld, van die zachtjes deinende mensen op de klanken van die melancholische muziek… het was zo indrukwekkend. Het patatje huilde. De pipo huilde. Ik huilde. En toen pas geloofde ik dat W. echt 70 is. Niet omdat hij er oud uitzag, maar omdat je een heel leven zich af zag spelen tijdens die wals. Je zag het in het zachte deinen, je voelde het in de blikken, je hoorde het tussen de noten door.

En je kon het uitrekenen.
Want zoveel exen bij elkaar, dat lukt nooit in minder dan 70 jaar.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments