Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

LEKKER DE FOUT INGAAN

Wanneer je een consult geeft aan een betalende klant, neem je geen risico’s. Je wilt een goed consult geven en dus doe je waar je goed in bent. Maar wil je beter worden, dan moet je eens wat nieuws proberen en dat kan tijdens oefencirkels. Zo kun je proberen om een naam op te vangen, of een adres. Of je kunt proberen stemmen of andere geluiden vanuit de spirituele wereld te horen. Of om de woning van de overledene te beschrijven.

Maar ook als je niks nieuws probeert, leer je tijdens deze avonden. Want ‘de andere kant’ werkt ook mee en daagt ons uit. Oftewel: ze maken het ons moeilijk. Ik neem u mee naar zo’n avond bij een van ons thuis. Na een korte, gezamenlijke meditatie, sta ik op van de bank en loop naar voren. Voor me zitten een stuk of 8 mediums en ook een paar gasten. Achter me voel ik een vrouw die ik begin te beschrijven. Ik voel een pittig karakter, herinneringen aan samen wandelen met de hond, humor, veel roken, een aanpakker, maar ook iemand met veel teleurstellingen in haar leven, vooral op het familievlak. Als relatie noem ik een tante. Niemand reageert.

Dat bedoel ik dus: het gaat mis. De vraag is nu: wat gaat er mis? Wat heb ik verkeerd gedaan waardoor deze vrouw niet herkend wordt. Ik zal het u – met de kennis van nu –verklappen: ik zit mis met de relatie. Een fatale fout, want de ontvangers plakken alle info die ze gehoord hebben nu op hun overleden tantes en als daar geen match uitkomt, dan herkennen ze het dus niet. Logisch.

Gek genoeg word ik de hele tijd naar de woonkamer en de tuin getrokken. En het gevoel erbij is dat van herkenning. “Ze hield van tuinieren”, zeg ik. Weer niemand. Hier maak ik namelijk fout nummer 2: de vrouw herkende het huis en de tuin. Maar ik maakte ervan dat ze hield van tuinieren. Dus mijn interpretatie was verkeerd. In dit stadium is dit contact nu al helemaal hopeloos, kan ik u vertellen. Dan steekt er een persoon haar hand op. “Zonder het tuinieren, zou het wel mijn oma kunnen zijn”, zegt ze. En daar bega ik fout nummer 3: ik ga erop in, blij als ik ben dat iemand toch nog iets herkent. Maar daarmee heb ik de dame achter me in de steek gelaten en dat is te voelen, want ze trekt zich terug.

Het wordt dus een waardeloos contact en als ik ga zitten baal ik van mezelf. Ondertussen is het volgende medium gaan staan. Ook zij voelt een vrouw bij zich en ze ziet roddelbladen, waar die vrouw veel van hield. Ze wordt getrokken naar Amsterdam en ze voelt de humor van de vrouw. Ze heeft nog een aantal dingen die toch echt herkenbaar zouden moeten zijn, maar weer herkent niemand het. Tjongejonge, wat is dit voor avond?

Medium nummer drie staat op. “Ik heb hier een hele directe vrouw en ze was niet de makkelijkste, maar je kon ook vreselijk met haar lachen. En ze dronk haar koffie vaak met een flinke scheut sterke drank erin.” Ineens schiet een van de gasten op. Het is de zoon van gastvrouw Ineke. “Mam, dit is Mary hoor!” “Och jemig”, zegt Ineke. “Nu je het zegt. Die sterke drank in de koffie. En geen makkelijke vrouw ook, maar lachen dat je met ‘r kon!” En dan wordt het stil. Moeder en zoon kijken elkaar aan. En dan komt het verlossende woord: blijkbaar zat Ineke nog met haar hoofd ergens anders tot nu toe, want ook de twee voorgaande pogingen bleken om Mary te gaan.

Mary was vroeger de huishoudster en oppas in Ineke’s gezin. Jarenlang deed ze alles in het gezin, van schoonmaken en koken tot oppassen en kleren herstellen. En ze mag dan geen gemakkelijke vrouw geweest zijn, maar ze heeft vanavond wel doorgezet om zich kenbaar te maken. Mijn eerste fout – een tante van haar maken – was een verkeerde interpretatie. Maar ik had ook moeten begrijpen toen ze me naar de herkenning van huis en tuin bracht, dat ze me probeerde ze me te laten weten dat ze hier thuis hoorde.

Nog geen week later doe ik een huiskameravond, ook bij iemand thuis. En tijdens de omschrijving van een overleden oma, brengt die oma mijn aandacht op een van de stoelen in de kamer. Ik wijs naar de gastvrouw.
“Ik heb hier jouw oma”, zeg ik stellig. “En dat... was haar stoel.”
Het blijkt te kloppen.
Jaja, zo’n fout maak je maar een keer.
En de les die je eruit leert, onthou je de rest van je leven.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments