Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

DANK JONGENS

Het is 10.00 uur en ik ben in mijn praktijk.
Even zitten en ontspannen voordat het eerste consult begint.
Even kletsen ook met ‘de jongens aan de andere kant’.

Ik ontspan me en volg mijn ademhaling. Dan voel ik ze bij me. Het is een switch die ik steeds sneller kan maken: van hier, naar daar.

‘Daar’ is namelijk niet ver weg. De spirituele wereld is niet achter Mars of zo. Het is een andere dimensie die gewoon om ons heen is, maar die buiten het waarnemingsspectrum van onze 5 zintuigen valt. En om er toch mee in contact te komen, hoef je alleen je aandacht te verleggen, van het denken, naar het voelen.

Al snel zijn er de signalen. Een kriebel op mijn rug. Een zachte aai door mijn haren. Een prettig gevoel van samenzijn. En ik merk dat ‘ze’ me vandaag iets willen laten zien.
Even flitsen alle kleuren langs en die worden steeds lichter en lichter. En dan... zit ik in een soort kerk. Samen met heel veel andere mensen. Ik leun tegen een pilaar en kijk naar het podium. Daar staat een medium te werken. ‘Wat leuk’, denk ik nog.

Maar als ik goed kijk en luister, zie ik ineens dat ik het zelf ben! Ik sta op dat podium en ik heb een wit jasje aan. Dit is heel verwarrend. Ik kijk naar de jongens. ‘Hoe kan dit?’, vraag ik ze in gedachten. ‘Let op’, denken ze terug. Dan ineens voel ik dat ik op het podium sta, in dat witte jasje. Ik werk, kijk de zaal in en zie rechts de pilaar. Drie keer raden wie daar tegenaan geleund staat. Echt bizar dit.
‘Dus ik kan op 2 plaatsen tegelijk zijn?’, vraag ik ze.
Ze knikken.
‘Oke...’, zeg ik. ‘En eh, waarom wilden jullie me dit laten zien?’
Dan gaat de bel: het eerste consult.

Het is Esmee, die komt voor privéles. Al vraag ik me wel eens af wat ze nog van mij kan leren, want jemig, wat ontwikkelt zij zichzelf goed en intensief op spiritueel vlak. Ze leest, ze denkt na, ze past toe, ze beoefent reiki...
“Ik ben nu ook begonnen met mediteren”, vertelt ze me enthousiast als ze is gaan zitten. “Met een cd, want in stilte lukte het me niet.”
“Prima toch?”, zeg ik. “En met die cd lukt het wel?”
“Nou”, zegt ze. “Op zich wel. Alleen zei die stem op die cd dat ik iemand bij me moest denken die met me meeliep. Iemand waar ik me veilig bij voelde. En toen heb ik jou meegenomen. Maar later vroeg ik me af: mag ik dat wel doen? Heb jij daar geen last van?”

Dank jongens.
Goeie uitleg.
En een uitstekende timing ook weer.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments