Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

KLOK EN KLEPEL

‘Wie gaat er nou op zondagochtend naar het café’, denk ik als ik weg rij van huis.
Ik dus.
Nee, niet naar zo’n café, maar naar het spiritueel café.

De dag begint met een korte demonstratie, waarbij we met 3 mediums voor een zaal gaan laten zien hoe het mediumschap werkt. Ik ben net binnen, nog niet helemaal wakker en voor mijn gevoel ook nog niet helemaal klaar voor contact met de andere wereld. Het is, ook bij mij van binnen, nog heel erg zondagochtend.

Eigenlijk hoop ik op een mooi muziekje voordat ik voor de groep moet gaan staan. Muziek opent iets in je. Het is een sleutel naar een bepaalde emotie. En zodra die deur open staat, staan aan de andere kant de overledenen te trappelen om daar naar binnen te komen en samen te werken. Bij mij zijn alle deuren nog dicht, voel ik. Een muziekje zou nu echt heel welkom zijn.

Maar: er komt geen muziekje. Er is alleen een heel kort praatje van collega R. En dan, ineens, kijkt iedereen naar mij en ik hoor mijn naam. Ik denk: oh jee...

Zelfs als ik opsta denk ik nog: waarom is er nou toch geen muziekje! En op dat moment hoor in mijn gedachte kerkklokken zoals die elke zondagochtend te horen zijn. Ik zie er in een flits ook een dametje bij: klein vrouwtje, mooi uiterlijk, prachtig pakje aan en elke zondagochtend keurig naar de kerk.
“Tot ik niet meer kon”, laat ze me voelen. “Want toen moest ik naar een verzorgingstehuis. En daar ging het snel bergafwaarts.”

Nou, dat moesten we dan maar eens met het publiek gaan delen. En terwijl ik vertel wat ik zie, voel ik dat ze erop aandringt dat ik ook zeg wat ik hoor. Dus ik hoor mezelf zeggen: “Ik blijf maar bellen horen. Van die kerkbellen.”

Er gaat er een hand omhoog:
“Dit is mijn oma”, zegt een vrouw.
Ik ga verder met het contact en ze herkent het bijna allemaal, maar de oma is niet tevreden.
“Ik heb nog niet genoeg gedaan met die bellen”, zeg ik. “Want ze blijft maar beieren, echt in mijn oren! Dus er is iets met bellen. En waarom zeg ik nou steeds bellen? Nou ja, u begrijpt wel wat ik bedoel.”
“Ja”, zegt de vrouw. “Dat begrijp ik zeker. Want mijn naam is Belle.”

Stilte.
En excuses aan oma.
Die wel fris en monter is op zondagochtend en er ook helemaal klaar voor was, terwijl ik zat te mopperen over het ontbreken van een muziekje.
Een duidelijk geval van de klok horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments