Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN 1000 KLEINE STAPJES

“Ik heb nou zo’n scootmobiel”, zegt mijn vader ineens.
“Wat? Waar!”, roepen de pipo, het patatje en ik uit.
“Hij staat op de gang”, zegt opa.
Wij naar de gang.
En ja hoor, daar staat hij. Een enorm ding.

“Mag ik een stukje rijden?”, vraagt de pipo.
“Nee”, zegt opa. “Ik ben het zelf nog aan het leren.”
“Laat eens zien dan”, zegt de pipo.

Opa klimt op de scootmobiel, draait een sleutel om en begint voorzichtig te rijden door de gangen van het verzorgingstehuis waar hij al jaren woont. Dat hij daar destijds terecht kwam, was meer een kwestie van woonruimte-gebrek dan dat hij er al echt aan toe was. De gemeente bood het hem aan en hij zei ja. Daardoor heb ik altijd het gevoel gehouden dat hij daar eigenlijk veel te vroeg in zo'n tehuis was beland.

En nu, ineens, zie ik iets anders.
Op die scootmobiel zit een hele oude man.
Een man van 79 die nauwelijks meer kan lopen.
En terwijl de pipo en het patatje juichen van plezier, moet ik slikken.

“Wat ga je met je auto doen?”, vraag ik als we weer in de kamer zitten.
“Verkopen”, zegt mijn vader. “Ik kan niet meer rijden. Daar moet je realistisch in zijn. Maar hij is een beetje vies. Dus mocht er iemand 5 euro willen verdienen...”

Even later staan de pipo en het patatje met een emmer sop de auto schoon te maken. En ook nu hebben zij weer dikke pret, alleen al vanwege die 5 euro. En ook hier moet ik weer slikken. Z’n laatste auto. Gaat binnenkort weg.

Ik verlies hem in 1000 kleine stapjes.
En dit waren er 2 hele grote, op 1 dag.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments