Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DEREK IS GEEN WILLEKE

Tijdens de voorbereiding van mijn interview met Derek Ogilvie, valt me iets op: alle journalisten schrijven hetzelfde verhaal over hem. Elke keer weer gaat het over z’n verleden als succesvolle zakenman, dan het faillisement in 2000, het overlijden van zijn oma, de diepe crisis die volgt en dan weer zijn oma die hem vanuit het hiernamaals ‘bezoekt’ in de supermarkt en die zegt dat hij voor een radiostation gaat werken als medium. Wat ook gebeurt, waarna zijn nieuwe carrière niet meer te stoppen is.

Ik neem een besluit: wij gaan het over een andere boeg gooien.

Daar komt hij aangelopen, met zijn PA en voormalige geliefde J. Het is een mooi stel samen. We gaan zitten in het Larense restaurant waar iedereen hem kent.
“Are these your questions?”, zegt Derek en plagerig pakt hij het papier af.
“Hé...”, zeg ik geschrokken.
Kijken in je vragen is toch een beetje kijken in de keuken en daar houdt deze kok niet van.
“I probably can’t read them anyway”, lacht hij.
Hij kijkt en zegt dan:
“Wait a second, the first one is in English!”
Hij leest de vraag en zegt dan:
“That’s a good one.”

Dat is het ook, want de vraag luidt: was het de spirituele wereld die jou failliet heeft doen gaan. Derek gaat van start. En hij begint te vertellen. Over zijn succesvolle zakentijd. Over het faillissement. Het overlijden van zijn oma. De miserabele tijd die volgde. En ik denk: ‘oh nee...’

Ik heb dit verschijnsel ooit voor mezelf ‘het Willeke Alberti-effect’ genoemd, want bij haar maakte ik het voor het eerst mee. Mensen die HEEL VAAK geïnterviewd zijn, gaan namelijk vaak antwoorden op de automatische piloot. Als hapklare brokken rollen ze eruit: de verhalen die al 10.000 keer zijn opgeschreven. En dat wilde ik nou juist niet!

Derek praat maar door en door. ‘Allemaal waste of tape’, bedenk ik me. En dan valt er ineens een kleine pauze.
“But was it the spirit world behind your crisis?”, herhaal ik de vraag. En daar gaat hij weer, door met pagina 2 van het verhaal dat al zo vaak geschreven is. De moed zakt me in de schoenen.

En dan ineens gebeurt er iets. Derek stopt met praten.
“I’m not answering your question, am I?”, zegt hij.
“No”, zeg ik.
Het kost hem zichtbaar moeite om dat wel te doen, maar: hij doet het nu wel. En dat geldt ook voor vraag 2. En voor vraag 3...

Pas na anderhalf uur gaat het opname-apparaat uit.
“That was interesting”, besluit Derek.
“You told a lot of new stuff”, zegt zijn PA, die erbij is blijven zitten.
“I did, didn’t I?”, zegt Derek, schijnbaar verbaasd.
“Those where good questions”, zegt hij dan, wijzend op mijn papier. “They really where.”
“Thank you”, zeg ik.

We nemen afscheid en ik loop naar buiten.
Daar is het ijskoud.
Maar ik loop te gloeien in de gure wind.

(Voor het eindresultaat, zie Avrobode week 23.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments