Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DANCES WITH SPIRITS

"Mama, wat was het spannendste wat er dit keer gebeurd is op je school in Engeland?", vraagt de pipo.

Voor een jongen van 9 weet hij vrij veel van het mediumschap. Maar hij benadert het nog altijd een beetje vanuit het Harry Potter-perspectief. Meestal moet ik hem dan teleurstellen. Maar dit keer niet.
"De séance", zeg ik.
"Vertel!", roept de pipo.
En ik vertel.
Hoe we met 55 leerlingen in een gigantische kring zaten, in de bibliotheek van het Arthur Findlay College. De bibliotheek is het kloppend hart van dit kasteel. Niet alleen vanwege de muren vol met boeken over spirituele zaken, maar vooral omdat daar zich alle vormen van fysiek mediumschap hebben voorgedaan in het verleden. Onder leiding van de grote mediums van weleer hebben de tafels er gevlogen, hebben de stemmen van overledenen geklonken en hebben de overledenen zich zelfs zichtbaar gemaakt.

Die tijd is voorbij, helaas.
Alles in de wereld gaat vooruit, behalve het mediumschap. Hoe dat kan, is een verhaal apart, maar het mooie is: niet alles is verloren. Want op de avond van onze derde dag op Stansted, stond er dus een séance op het programma.

De kring van studenten paste maar net binnen de muren met de boeken. In het midden stond een tafeltje, met 4 stoelen eromheen. De lichten werden wat gedimd, maar wel zo dat iedereen nog alles kon zien. De docenten kwamen binnen, namen plaats. We kregen instructies. De 'power' moest worden opgebouwd en daarna clockwise rondgestuurd. Iedereen sloot zijn ogen en daar gingen we. Iedereen focuste zich op de spirtuele wereld en je voelde de energie in de ruimte veranderen. Hij werd knerpender, als een soort statische lading. De kracht bouwde zich op en op, terwijl een van de docenten in trance ging. Maar na een minuut of 10 leek het opbouwen te staken.

Een van de docenten wees naar mij en vroeg: "Kun jij iedereen hier aan het zingen krijgen?"
Ik twijfelde even. Welk liedje dan? Toen viel het me in: My Bonnie Is Over The Ocean. Het klonk geweldig uit 55 kelen en met een tweede stem erdoorheen; de energie veranderde weer, bouwde zich weer op, maar nu meer in een wervelende zin. En toen gebeurde het: de tafel begon te schuifelen. De 4 docenten vlogen aan de kant, hun stoelen werden weggehaald, terwijl de tafel naar een kant van de kring ging. Iedereen juichte. "Doorzingen!", riep ik, want zonder zang stopte de tafel weer.

Ik ben vaker bij séances geweest en had dit eerder gezien. Maar toen gebeurde er iets wat nieuw was voor mij: de tafel begon ineens te draaien op 1 poot. Hij danste gewoon! En we wisten: het is niet de tafel die danst, maar het zijn de spirits, die zo blij zijn om vanavond samen met ons een feestje te vieren.

Toen draaide de tafel naar een van ons. En hij duwde tegen haar aan. Hij leek haar bijna te knuffelen.
"Sssst", riep iedereen.
En de Schotse docente Thelma Frances zei: "I am very aware of a young man in the spirit. You where lovers and he committed suicide. But he's here now, telling you how much he loves you and how he still wants to hold you."

Het klopte. En er waren tranen bij iedereen.
Het was een prachtig slotakkoord.

Het werd nog mooier toen ik hoorde hoe de jongen had geheten: Ben.
My Bonnie zal nooit meer hetzelfde klinken...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments