Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN NARE DAG...

Ik doe mijn ogen open.
Heel voorzichtig, want het voelt nu al als een nare dag.
Ik voel me ook somber. Misschien is het de donkerte. Januari is niet echt mijn favoriete maand.

9.00: Ik ga hardlopen. Maar het gaat niet. Mijn benen voelen zwaar en ze willen gewoon niet. Na 20 minuten zeg ik: ‘Oke, jullie je zin.’ We wandelen naar huis.
10.15: Ik bel opdrachtgever K. die mij moet betalen. Maar dat gaat hij niet doen, zegt hij. O sh***.
11.00: Ik bel D. voor wie ik een opdracht zou gaan doen. Ze zegt dat ze zo terugbelt.
12.30: De lunch valt niet goed. Kramp! Met een warme kruik krijg ik alles weer een beetje rustig.
13.30: Ik bel D. weer. Ze zegt dat ze me over vijf minuten terugbelt.
14.30: Ik bel D. nog een keer. Over die opdracht. Ze draait er lang omheen en zegt dan: ‘Snap je?’ Nee, ik snap er niks van. Ik snap alleen dat het voorlopig niet doorgaat. En dat dit een kutdag is.
15.10: In het achterommetje achter ons huis kom ik de nieuwe buurvrouw tegen. Die heeft zich nog nooit voorgesteld. Maar nu moet ze wel want we passeren elkaar in een nauwe gang en het past maar net. Drie keer raden: ze loopt gewoon door. Het is zo verbijsterend, dat ik naar mijn eigen buik kijk. Ik ben toch niet doorzichtig?
15.30: Ik ga met de pipo vanuit school naar de biep. De pipo zeurt dat hij geen zin heeft, terwijl we dit voor hem doen. De pipo en ik krijgen dan ook ruzie. De biep blijkt dicht.
15.33: Als we naar huis rijden, word ik bijna geschept door een auto die me met gierende banden afsnijdt. Mijn hart slaat over, mijn benen trillen. Ik voel dat ik even af moet stappen. “Gaat het?”, zegt een vrouw die het heeft gezien. “Nee”, zeg ik. “Het gaat niet meer.”

Ik kijk op en zie dat ik voor het zonne-centrum sta. Het is een heel slick centrum dat gerund wordt door 2 slicke homo’s en waarvan ik nog zo’n slicke lidmaatschapskaart heb waar altijd nog 20 euro op staat. Ik kijk naar de pipo.
“Weet jij vanaf hier de weg naar huis?”
“Ja”, zegt hij.
“Mooi”, zeg ik. “Want ik ga even zonnen. Ik heb even iets positiefs nodig.”

Ik lig onder de zonnebank.
‘Even lekker twaalf minuutjes voor je eigen’, zoals een van de homo's het noemt.
Maar het zijn inderdaad twaalf goddelijke minuutjes. De warmte, het zachte koele windje en de tropische muziek. Ik waan me op Aruba alwaar ik dobber op de zee…
“Was het lekker?”, vraagt de homo na afloop.
“Heel lekker”, zeg ik terwijl ik mijn kraag opzet. Ik stap weer naar buiten, de kou van Nederland in. Aan de dag is niks veranderd, maar volgens mij kan ik hem weer aan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments