Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE ESSENTIE VAN CORNALD MAAS

Hij woont echt prachtig. Midden in het Spiegelkwartier in Amsterdam. In een soort klein Hans & Grietje-huisje. De drie stenen treden op weg naar de voordeur zijn zo afgesleten, dat je de honderden jaren aan voetstappen bijna kunt voelen. Ik trek aan een gammel belletje en dan gaat de bovendeur open. Nee, het is niet de heks die open doet. Het is Cornald Maas.

Cornald is vreselijk aardig, maar ook vreselijk druk. Het ‘ga zitten’ wordt onderbroken door een telefoontje. En het ‘wat wil je drinken’ ook. Terwijl hij weer iemand te woord staat, neem ik maar vast plaats aan tafel en maak mijn opname-apparatuur klaar. He, dat is gek. Thuis heb ik mijn MD nog getest en nou geeft hij een rare melding. Iets met MeM 400, task error. Ja wat nou task error, kom op zeg, gewoon werken nou. Maar het apparaat geeft geen krimp. Oke, lang leve het voorgevoel dan, want Iets in mij zei me al dat ik een tweede opname-apparaat moest meenemen vandaag. Dus enigszins triomfantelijk trek ik dit ding ook uit mijn tas en druk op rec. ‘Low battery’ zegt het display. ‘Nee!’ roep ik uit. ‘Wat?’ roept Cornald Maas geschrokken. ‘O, niks...’, zeg ik bedeesd en ondertussen denk ik koortsachtig: ‘Wat nu?’ Er zit niks anders op: we gaan schrijven. Een uur lang. En tegelijkertijd vragen stellen en luisteren en een hersenbeschadiging oplopen van al dat gemultitask.

Als Cornald tegenover me zit, is hij een en al begrip.
“Dat heb ik nou ook altijd met apparaten. Kan ik iets voor je doen?” “Nee, het gaat wel”, zeg ik. “Ik moet gewoon doorschrijven.” En ik begin het interview.
Probleem 1: Cornald praat snel. Probleem 2: Hij formuleert heel mooi en precies. En ik hou zo van mensen die precies formuleren en ik wil dan zo graag die formuleringen heel precies neerzetten, omdat je dan voelt wie dat is, die die woorden zo nauwkeurig naast elkaar heeft geplaatst. Want dat doet-ie niet voor niks zo op die manier. Daar zit de essentie van Cornald achter. En daar ben ik nou precies naar op zoek. Dus ik probeer alles in steekwoorden op te schrijven, maar meer dan eens denk ik: dit moet ik gewoon maar even onthouden...

Zo sta ik een uur later weer buiten met een natte rug van het zweet en een hoofd dat uit elkaar spat van de mooie formuleringen. ‘... waarlijke kunstenaars zijn onthecht van al het materiële.... echt ondersteboven van zoveel schoonheid .... in televisie kun je nooit zo goed zijn als je bent als gevolg van de veelheid aan randvoorwaarden...’ loop ik te mompelen op weg naar de auto. In de file mompel ik door. En ik kom mompelend thuis aan. Ik mompel nog steeds tijdens het eten en daarna ga ik als een speer naar boven: typen. Ik typ en ik typ en ik typ als een bezetene en... is het gelukt? De acid-test is morgen, als Cornald de tekst leest en bepaalt of hij het is die daarin doorklinkt, of niet.

Nummer in de winkel: 6 oktober.
U weet als enige wat er achter het hoofdverhaal schuilgaat.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments