Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WE GAAN NIET HUILEN

“Zullen we proberen om niet te huilen vandaag?”, vroeg ik het patatje.
We gingen het proberen.
Sinds maandag gaat hij naar zijn nieuwe school. Ook weer in de omroepstad. Een school voor speciaal onderwijs, waar hij hulp krijgt bij zijn moeilijkheden en waar zijn kwaliteiten helemaal tot hun recht zullen komen, als het goed is. Maar het is wel een echte school. Had vorig jaar op het Medisch Kinderdagverblijf nog iets liefs en zachts, nu is het serieuze werk begonnen. Om klokslag 9 moeten de papa’s en mama’s bijvoorbeeld weg en die scheiding viel het patatje, na 6 weken vakantie, tot nu toe zwaar.

Maar vandaag gingen we niet huilen.

We zijn om 8.35 binnengekomen. We hebben de juf een hand gegeven en op de plaatjes aan de muur gekeken wat ze gingen doen vandaag. We zijn een spelletje gaan spelen aan zijn tafeltje en dan is het 9.00 uur. Het moment van de waarheid. Het patatje klampt zich aan mij vast.
“Ik wil niet alleen zijn!”
“Ik ook niet”, zeg ik. “Maar we gingen vandaag niet huilen, weet je nog?”
Juf Angela komt erbij. Ze pakt resoluut de hand van het patatje en zegt: “Wij gaan voor het raam zwaaien naar mama.”
Het patatje staat voor het raam en ik loop buiten.
Hij zwaait niet.
Ik ook niet.
We willen helemaal niet zwaaien.

Ik stap op de fiets en rij naar mijn werk.
En ik huil niet.
Ik huil niet.
Ik huil niet.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments